ImproInfini

After Dark од Haruki Murakami

2009-02-28T20:08:00.001+01:00

After Dark е типична Murakami новела во која тој го истражува пространството на ноќта и начинот на кој границите на реалното и нереалното се претопуваат под превезот на темнината. Оттуѓеноста кај модерниот јапонец, но и воопшто кај кој било жител на нашиов модерен свет, е повторно главна тема. Одлично ја доловува ноќната атмосфера каде секој е оставен сам со себе! Во тој дел од денот се симнуваат маските наменети за светот и тогаш сите сме оние вистинските. Но тогаш испливуваат и вистинските проблеми на личноста и се соочуваме со себеси ма колку страшни и да сме си.

Дејствието се одвива во една ноќ и ги прати двата лика Takahashi и Mari кои талкајќи низ Токио се фокусираат на приказната за Eri, сесрата на Mari, која е потоната во долг неколкумесечен сон. Често приказната ги преминува границите на реалното, уште една типична одлика на новелите на Murakami исто како и сеприсутните референци кон познати џез мелодии на кои Murakami е очигледно голем фан.

Иако ова е последна новела од Murakami, таа претставува одличен почеток за запознавање со неговиот книжевен опус бидејќи содржи во себе многу од неговите типични литературни белези.

New York Times за Murakami инспирирано од After Dark:

Should the aliens ever descend in their sleek ships and train their great scanners on our population centers, capturing our deeds and dreams for transmission back to cosmic headquarters, let’s hope they show us the patient tenderness of Haruki Murakami, the Japanese novelist, who himself is not wholly of this world. In a dozen books on our existence here — not in Japan or any special nation but as children of gravity, as earthlings — Murakami has done as good a job as any contemporary writer of pleading humanity’s poignant case before the court of whoever may be out there. Have mercy, oh interstellar lords. We’re lonesome and small and we know not what we do, only that we’re obliged by God or nature to bathe, dress, eat and keep on doing it.

Guardian за After Dark:

After Dark is perhaps the closest Murakami has yet come to composing a pure tone-poem. Aspects of his earlier styles - the dark, surreal farce of A Wild Sheep Chase, the mournful realism of Norwegian Wood, the supernatural yearning of Sputnik Sweetheart - here intermingle in a story that spells out less but evokes as much if not more. Exposition is set to the minimum, while the mood-colouring is virtuosic. Morning, at the end of the novel, is an extraordinary blend of the hesitant blossoming of romance and an ode to renewal. The novel could be an allegory of sleep, a phenomenology of time, or a cinematic metafiction. Whatever it is, its memory lingers.

Омилената Игра од Леонард Коен

2009-02-01T18:04:00.001+01:00

За авторот:

Леонард Коен е канадски пеач, текстописец, музичар поет и новелист. Коен ја објавил својата прва збирка поезија во Монтреал во 1956 и неговата прва новела во 1963. Во неговите дела најчесто се задржува на прашања во врска со религијата, изолацијата, сексуалноста како и воопшто на комплексните меѓучовечки односи. Неговиот удел во светот на музиката е несомнен и неоспорен. Доказ за тоа е и неговот влегување во "Canadian Music Hall of Fame" и во "Canadian Songwriter Hall of Fame" но и на другата страна од границата во американскиот "Rock and Roll Hall of Fame".

Омилената Игра ("The Favorite Game") е првиот роман на Коен издаден во 1963.

Лични впечатоци:

Иако можеби и не е автобиографски роман јас во целост го доживеав како таков па Коен секогаш го земав за главниот лик (иако името на главниот лик е Лоренс Бривман). Како подршка кон тоа ми беше и фактот што е раскажана во прво лице и што животот на главниот лик во голема мера се поклопува со животот на Коен.

Коен во книгата зборува за првите денови од детство на Лоренс Бривман во Монтреал, за неговото созревање и неговото осознавање на животот со сите работи што доаѓат со тоа, љубов, смрт, секс, болка, радост, тага... Успешно ги пронаоѓа и посочува сите нешта што влијаат во создавањето на еден маж и воопшто во градувењето на една личност. Присуството (или одсуството како во овој случај) на родителите, другарите, жените а со нив и љубовта и сексот. Се задржува на прашања како носталгијата кон детството, што сонуваме како мали а што стануваме во иднина, минливоста на врските со пријателите и љубовниците, ограничувачката и воздигнувачката моќ на љубовта.

Ми се допадна што начинот на пишувањето на Коен созреваше како што се одвива дејството т.е. како што созреваше главниот лик. Се чинеше како начинот на кој се редат сликите и начинот на кој се пренесени размислувањата на главниот лик да соодветствуваат токму со неговата возраст. На самиот почеток, дур тој е сеуште дете, дејствието е некохерентно, повеќе како низ сон за да подцна како созрева главниот лик тоа да стане се позбиено, посериозно, со подлабоки рамислувања во поглед на некои општочовечки вредности.

Омилената Игра е дело многу пријатно за читање кое изобилува со убави моменти и прекрасни параграфи и поглавја од кои се гледа дека Коен во суштина е поет. Ми беше многу мерак да ја читам речиси месец дена и секој ден по малку да ја доживувам и конзумирам. Едноставно уживав во неа.

Од критиката:

"He is a writer of terrific energy and colour, a Rabelaisian comic and a visualiser of some memorable scenes." The Observer (U.K.)

"It is the kind of book that becomes a law unto itself, simply because there is nothing with which to compare it." Calgary Albertan

"Is there any Canadian novel as compelling and as good at capturing youthful anxieties as J. D. Salinger's Catcher in the Rye? Absolutely....Leonard Cohen's first novel, The Favourite Game." Globe and Mail

Death at a Funeral

2008-08-31T23:11:00.001+02:00

Одлична црна комедија од режисерот Frank Oz (Bowfinger, The Score, Stephord Wives). Кога целото семејство ќе се собере на погреб на нивниот роднина настанува хаос. Се откриваат тајните и сите си ги покажуваат вистинските лица. Свадби и погреби стварно отвараат повеќе од што било. И наеднаш валканите алишта се на виделина. И тоа на најсмешен можен начин.

На моменти ме многу потсетува на Only Fools and Horses, веројатно поради во голема мера присутниот англиски хумор. Но ова е некој современ англиски хумор. Педери, наркомани, разни глупости...овој жена немал, имал, пак ја оставил.... ко целата приказна да излегла од текст на Суперхикс. Прилично оригинално во споредба со останатите холивудски глупости, интересни ликови, смешни дијлози, луди сцени... Еве една од моите омилени:

Филмов мора да се погледне, особено ако сте љубител на малку попаметен црн хумор.

Comic-book superheroes on the big screen

2007-09-22T14:18:00.000+02:00

Spider-Man 3

Story*: Peter Parker has finally managed to piece together the once-broken parts of his life, maintaining a balance between his relationship with Mary-Jane and his responsibility as Spider-Man. But more challenges arise for our young hero. Peter's old friend Harry Obsourne has set out for revenge against Peter; taking up the mantle of his late father's persona as The New Goblin, and Peter must also capture Uncle Ben's real killer, Flint Marko, who has been transformed into his toughest foe yet, the Sandman. All hope seems lost when suddenly Peter's suit turns jet-black and greatly amplifies his powers. But it also begins to greatly amplify the much darker qualities of Peter's personality that he begins to lose himself to. Peter has to reach deep inside himself to free the compassionate hero he used to be if he is to ever conquer the darkness within and face not only his greatest enemies, but also...himself.

Cons: Too melodramatic!! The story simply lingers too long on the Peter-Mary moment. I know its important but never the less they could have emphasized it in a much better way.....not that they really made a point this way! Maguire was poor at acting out the transformation from one Spider-Man to Dark Spider-Man. At the end it seems that no one really used their acting potential to the max.

Pros: The effects on Sandman and Dark Spider-Man and all the scenes they appear in. They really make the film worth seeing

Fantastic 4 Rise of the Silver Surfer

Story: With Von Doom back in his homeland of Latveria the fantastic four have new troubles when Galactus has decided that Earth is his next target. When his henchman, The Silver Surfer (Norrin Radd), is sent to Earth he discovers that he's getting more than he bargained for when he encounters the Fantastic Four. But that's not all when Dr. Doom decides that after two years in the homeland he is ready to return.

Cons: The story is to thin....it develops, climaxes and ends in such a hurry. The actors don't even get the chance to start acting. On the other hand the beginning is too long and simply wasted on melodramatic issues like Reed and Sue's wedding.

Pros: Visually great Silver Surfer! I already see the chase between Torch and him with an MTV nominee for a “Best Chase in a movie” award (if one really exists)!

TMNT

Story: After the defeat of their old arch nemesis, The Shredder, the Turtles have grown apart as a family. Struggling to keep them together, their sensei, Master Splinter, becomes worried when strange things brewing in New York City. Tech-industrialist tycoon Max Winters revives four ancient stone warriors and enlists the help of the foot clan to help capture ancient monsters.

Cons: Maybe the story is a bit overblown! Turtles saving Earth from bunch of ancient stone warriors, portal to another dimension, immortality issues...hmmm.

Pros: For a start, Shredder is NOT in the movie and thats kinda refreshing! The clash between Raph and Leo is developed nicely and it keeps you guessing for possible outcomes. The CG is perfect! There are lots of nice fighting scenes and lots of funny moments! TMNT is a great animated movie all in all!! .....and April is one sexy ninja! :)

Marie Antoinette

2007-08-02T13:43:00.000+02:00

Лош филм! Лош филм по многу критериуми! Повеќе наликува на изложба од сцени. Како да нема слободен тек на настаните, како едно со друго работите и да не се поврзани! За тоа допринесува и музиката што на моменти е некој луд инди рок а на моменти класична музика од тој период. Збунувачки беше колку и да се трудев да најдам оправдување за таквиот музички избор. Музиката понекогаш почнуваше на сред сцена, без најава и без никаква согласност со самата сцена. Целата атмосфера во филмот изгледаше некако суреално.....како некој после 300 години, да се вратил во Версај и шетајќи се од соба во соба низ замокот да се потсетува на настаните што се случувале таму. Во филмот се зборува на сите можни акценти на англискиот јазик освен на францускиот, само децата зборуваат на француски....направија дека тоа е јазик само са недозреани.

Единствена светла точка е костимографијата за што филмов мислам дека освои и Оскар и неколку други награди. Kirsten Dunst си е стандардно добра, не дека имаше којзнае колку сцени со вистинско глумење. Сепак, изгледа и повеќе од прекрасно!

Сума сумарум, филмов е строго за вљубениците во француски фустани и перики од 18ти век (за кои што филмов е своевидна изложба) и за вљубените во Kirsten Dunst.

Читајќи ја "Синобрадиот" - прв дел

2007-07-23T17:54:00.000+02:00

Долго време неможев да ја класифицирам книгава жанровски или како и да е. Правев неколку лаички обиди ама се не ми успеваа. Некаде пред крајот на неа ми се чини дека најмногу е комедија, црна и тоа! Сатиричен и неверојатно саркастичен поглед на работите што ни ги сервира животот. После, книгава може да се каже дека е биографија, но сепак божемна, а е и еден вид дневник! Уште поедноставно, Синобрадиот е збир погледни на обичните работи во животот од малку понеобичен агол.

Вонегат е неверојатно лесно читлив. Не се задржува предолго на еден настан или на едно единствено размислување. Секогаш ќе го прекине нешто што, ете во тој момент, му се нашло поинтресно за пишување, но останува прецизен и концизен. Големата слика постепено си се гради и не е нејасна. Таква е можеби во неговите други дела. Како што прочитав ова му е еден од ретките романи без примеси на научна фантастика! Овој роман има наместо тоа примеси на чудни ерменски имиња, осаменост и горчина. Којзнае, до крајот работите може ќе се сменат. Ова прв пат размислувам за книга пред уствари да ја завршам.......

Главниот лик, Карабекјан, што всушност е ерменски бегалец во САД во своето последно доба од животот има навистина чудни погледи на нештата. Тука се гледа сличноста помеѓу Вонегат и него! Како авторот да си го пресликал својот карактер на главниот лик. Еве некои од размислувањата:

За просчно интелегентните:

Просечно надарената личност мора својата надареност да си ја затвори во шише, додека, да се изразам така, не се напие на некоја свадба и не почне да степува, како Фред Астер или Џинџер Роџерс. Имаме и име за таквите. Ги викаме "егзибиционисти".
Како ги наградуваме таквите егзибиционисти? Им велиме следното утро: "Како беше начукан, или начукана, синоќа!"

За ЊуЈорк Тајмс:

А погодиете што прочитав уште во ЊуЈорк Тајмс ова утро!? Генетичарите имаат непобитни докази дека мажите и жените некогаш биле различни раси - мажите еволуиралево Азија, а жените во Африка. Тоа што кога се сретнале се вкрстиле е чиста случајност.
Клиторисот, продолжува умувањето во весникот, е последен остаток на распаднатиот орган на освоената, поробена, тривијализирана најнакрај ослабена раса на послабите, што не значи и поглупави, антропоиди!
Си ја откажувам претплатата!

За универзумот:

...универзумот почнал кога една јагода од пет килограми експлодирала седум минути по полноќ пред три трилиони години!

За македонците:

Застанавме да посматраме една тепачка меѓу двајца белци пред еден бар во Третата авенија. Блаботеа на некој јазик кој не го разбиравме. Можеби беа Македонци или Баски или фризијски островјани или нешто слично

ц ц ц од секогаш сме правеле само проблеми!!

Vacancy

2007-07-23T17:22:00.000+02:00

Со исклучок на Psycho (1960) кој го немам гледано, ова е можеби најдобриот филм во slasher movie класата. Во Vacancy има баш се што беше испуштено во Friday 13th, I know what you did last summer, Valentine, Scream и многу други! За разлика од нив тука Beckinsale, Wilson и Whaley (психо мастермајндот) глумат одлично па дури и предобро за ваков тип на филм! Ликовите се доста промислени и не прават класични глупи потези што расипуваат расположение :) Осебно ми се допадна што целиот филм е како една куса вињета, еден времеснки исечок од животите на главните актери поврзани со мотелот. Нема објаснувања што, кој, зашто како, што било пред тоа..... апсолутно и нема потреба! Филмот се фокусира едноставно на настаните од таа ноќ и толку. Одличен трилер!!

The Number 23

2007-07-19T18:08:00.000+02:00

Почна лошо. Ми се чинеше дека целиот заплет е прмногу избрзан, збутан и некако силуван. Како да немаше слободен тек на нештата него таму кај што идат да се туркани со сила. Наликуваше на моменти на типичен hard-boiled крими роман потоа на епизоди од Sin City само со многу повеќе боја во нив! Падот во параноја на главниот лик верувам дека можеше да се прикаже на многу подобар начин. Вака како на гледачот да му се оставаше да свати дека тој полудува а не и да го почуствува тоа. Кога мислев дека веќе треба да заврши видов дека изминале само 50 минути!

But then came the mother of all twists! :) Како до тој момент да сакаше филмон да ме опушти и разочара за да после грубо ме тресне од ѕид......добро, не толку грубо! Сепак, после првите 50 минути филмот е сосема солиден, многу покохерентен и насочен. И Carrey e сосема солиден, само стврано неможев да се решам каде беше подобар, тука или во Ace Ventura - Pet Detective! Расплетот беше прилично непредвидлив што и е фина промена за филмовиве од последно време!

За крај можам само да кажам дека вреди да се погледне поради сосема несекојдневната приказна, добрите flash-backs, the suicidal blond и морничавите испишани ѕидови. Сепак, останува чуството дека една ваква добра приказна можела да се претстави на неспоредливо подобар начин од овој!

Favorite quote: "There's no such thing as destiny. There are only different choices. "

B for Brazil and T for Terry Gilliam

2007-05-20T14:04:00.000+02:00

Ако до сега се сомневав во генијалноста на Terry сега веќе е кристално јасно дека дека неговиот брилијантене талент во уметноста на правење филмови е сосема неоспорен! Но тој не е како другите режисери кои исто така можат да се наречат генијални, тој и неговите филмови се приказна за себе. Никако не би можел да кажам дека се школски пример за добар филм! Дури и од најкраток кадар може веднаш да се препознае негов филм, по уникатноста на белезите што ги остават врз своите филмски дела. И токму таа негова особина го прави добар! Неговите филмови се исполнети со детали, се чини дека се е поради некоја причина ставено таму каде што е и ништо не е случајно! Чудни ликови, некогаш грозни, некогаш убави, често и двете одеднаш! Дијалозите се паметни и досетливи и никогаш не се ставени за да го исполната кадарот и времето но секогаш со апсолутно оправдана причина. Секој негов филм е саркастична шлаканица врз секојдневието на човекот и сите оние работи. Во Monty Python ја исмева религијата, митовите и легендите, во Brazil бирократијата .... се што на еден или друг начин ни врши безусловна опресија. Се чини дека се буни против се што ни е без наша воља наметнато. Атмосферата во неговите филмови е суреална, неретко мрачна и на моменти тешка па дури и сосема песимистичка.

Brazil за прв пат е прикажан 1985 и е еден од ретките филмови со толку задкулисни игри и 'војна' зад сцената. За среќа Тери не попуштил пред големите холивудски могули и успеал да ја задржи и да ја прикаже оригиналната приказна пред публиката. Тоа е европската верзија на филмот која трае 142 минути, за разлика од двете холивудски т.е. американски верзии кои имаат речиси 10 минути кадри отсечени и додадени сцени со љубовни дијалози кои поради лошата глума на главната актерка Гилијам веднаш ги исфрла од главната верзија! Американските верзии, by the way, имаат среќен крај. Така типично!

Дејствието во Brazil се случува во утопистичко општество предводено од огромна државна бирократска машинерија. Се се документира, се се знае! Ни најмалите поправки не се вршат без да се потполни соодветен формулар, се е добро разработено и никогаш не се случуваат грешки! И токму тоа се случува на почетокот од филмот, грешка во системот поради утепана мува која ќе доведе до целосен хаос и сосема нов тек во животот на главниот јунак кој работи како најобичен чиновник. Филмот е приказна за тоа како тој ја бара љубовта на својот живот дур целиот негов живот полека почнува да се руши како кула од карти..... и се поради една најобична мува!

Деталите се извонредни, сарказмот на најголемо ниво! Сите се зависни од телевизија и од пластична хирургија, терористите подметнуваат бомби насекаде а министерот за одбрана кажува дека после 13 години успешна бомбашка кампања терористите имаат само почетничка среќа. Се е комјпјутеризирано но екраните бидејќи се 3 инчни мораат да имаат огромни леќи пред нив за да може да се прочита нешто! Тука се и секаде присутните цевки и водови кои како симбол на бирократијата се испреплетени дури и низ дневните соби, спалните, рестораните, холовите, улиците....

Лајтмотив на музиката низ целиот филм е една единствена песна која се вика Brazil :) и која прекрасно се вклопува во целиот амбиент на филмот.

Генијално дело на седмата уметност кое едноставно несмее да се пропушти.

П.С.
И мојот омилен цитат од филмот:
"There's been a little complication with my complication" :)

Java + Ubuntu

2007-05-17T11:40:00.000+02:00

Новата верзија на Убунту излезе на 19ти Април. Заедно со неа, на веб се појавија еден куп статии, со помпезни претставувања, како есенцијалниот Sun Java stack (jdk, glassfish, netbeans, javadb) е спакуван за Убунту, со што е лесно достапен за корисниците на дистрибуцијата.

За инсталирање на jdk, eдно sudo apt-get install sun-java6-jkd ќе заврши работа. 6ката може да биде заменете со 5ка, која исто така се наоѓа во multiverse репозиториумите.

NetBeans-от е посебна приказна. И покрај тоа што е софтвер со отворен код, лиценциран е под CDDL лиценцата, која очигледно прави проблеми при начинот на дистрибуција (на апликацијата или на самиот код, не сум точно запознаен), така што самата инсталација оди малце поразлично од класичното инсталирање на пакети. При инсталирање на NetBeans5.5 пакетот нема да биде инсталиран netbeans-от, туку ќе бидете замолени да го преземте archive distribution bz2 пакетот од страната на NetBeans, да го ставите во /tmp директориумот, да ги промените неговите привилегии во root:root, за потоа инсталацијата да продолжи и да го инсталира netbeans-от. Овој workaround, е поправен, но покасно од code freeze-от на последната верзија на убунту. Kaко последица на последново, постои и друг начин да го инсталирате NetBeans без да ги преземате archive distributin пакетот (кој btw е 80тина мега, за разлика од класичниот linux инсталер кој е 40тина мега). Тоа можете да го направите со додавање на deb http://download.java.net/ubuntu/ feisty/ репозитоирумот и потоа покернување на sudo apt-get install netbeans5.5 (нормално претходно apt-get update). Moжно е за некоја недела пакетите од овој репозиторим да се најдат во feisty-update репозиториумот (кој е стандардно вклучен во убунту-то), така што инсталацијата нема да биде како онаа првично опишана.

Glassfish е апликациски сервер, единствен Јава ЕЕ 5. Ќе ви биде потребен ако сакате да се играте со JSF 1.2 (и други работи, нормално). Се инсталира едноставно со инсталирање на glassfish пакетот. Да не бидете изненадени што ќе ја повлече java-5 како зависност во случај да имате веќе инсталирано java-6. Тоа е нормално поради самата политика позната како lockstep (Java SE 5 - Java EE 5). Нормално, може да се промени верзијата на јава која ќе ја користи гласфишот (повеќе во литературата). При самата инсталација автоматски ќе се креира домен, сепак јас не успеав да го регистрирам тој домен во нетбинс. И покрај тоа што немам искуство во оваа работа, ми делува дека нетбинсот не е среден како што треба, се снајдов (се од нетбинсот) со креирање на нов домен во домашниот директориум и негово регистрирање. После сето ова, тест апликацијата (со помош на visual web pack-от на нетбинс) работеше без проблеми. Првичното билдување на оваа ултра едноставна аликација, подигањето на дерби и на гласфиш, траеше помалку од 45 секунди, што мислам дека е солидно.

Во случај по инсталирањето на сите овие јава компоненти, проверете која јава се користи стандардно (java|javac -version). Ако не сте задоволни со изборот можете да ја користите командата sudo update-java-alternatives за да изберете тоа што повеќе ви одговара.

Литература
Јава во Убунту - wiki.ubuntu.com/Java
Гласфиш во Убунту - http://blogs.sun.com/harpreet/entry/glassfish_on_ubuntu_with_jdk
Нетбинс во Убунту - http://blogs.sun.com/tmarble/entry/netbeans_in_ubuntu

By Andon Sikavica

Tuck Everlasting

2007-05-12T13:52:00.000+02:00

A Disney movie that Walt would have been proud of:

P.S.

Се изненадувам и самиот си со изборов ама ...јеби га, таков е периодов! Плус, слушам веќе подолго време Regina Spektor и некако ми влијае на психа! A главна женска улога во филмов е Alexis Bledel, ѕвездата на Gilmore Girls што се емитува веќе цели 7 сезони, па филмов автоматски си доби a must see етикета :) А и не е така лош филм....би рекол дури, за својот жанр, дека е и одличен филм!

XL!

2007-04-12T00:17:00.000+02:00

После крајно одвратната реклама со Shakira, Seat пак со бонбонче од реклама...и една крајно заразнa песничка! :)

The animals went in two by two
The animals went in two by two, hurrah! hurrah!
The animals went in two by two, hurrah! hurrah!
The animals went in two by two, the elephant and the kangaroo
And they all went into the ark, for to get out of the rain.
The animals went in three by three, hurrah! hurrah!
The animals went in three by three, hurrah! hurrah!
The animals went in three by three, the wasp, the ant and the bumble bee
And they all went into the ark, for to get out of the rain.
The animals went in four by four, hurrah! hurrah!
The animals went in four by four, hurrah! hurrah!
The animals went in four by four, the great hippopotamus stuck in the door
And they all went into the ark, for to get out of the rain.
The animals went in five by five, hurrah! hurrah!
The animals went in five by five, hurrah! hurrah!
The animals went in five by five, they warmed each other to keep alive
And they all went into the ark, for to get out of the rain.
The animals went in six by six, hurrah! hurrah!
The animals went in six by six, hurrah! hurrah!
The animals went in six by six, they turned out the monkey because of his tricks
And they all went into the ark, for to get out of the rain.
The animals went in seven by seven, hurrah! hurrah!
The animals went in seven by seven, hurrah! hurrah!
The animals went in seven by seven, the little pig thought he was going to heaven
And they all went into the ark, for to get out of the rain.

WOW!!!!

2007-03-20T20:36:00.000+01:00

Holly Christ and Mother of God!

Вакво нешто немам чуено со долги години! Не памтам кога последен пат сум слушнал вака добар звук! Ме полуде ова! Тотално uplifting! Феноменално! Неможам да престанам да ги слушам овие два албума! После долго време слушање на инди рок и слични ствари дефинитивно мислам дека повторно се навлеков на електро звук!

1. The Knife, албум Silent Shout

2. Agoria, албум Green Armchair

....и два 'ориентациони' спота:

....првиот е Agoria - Baboul Hair Cutin а вториот The Knife - We Share Our Mothers Health

Listening.....

2007-03-18T23:25:00.000+01:00

Во долапот од ноќта го слушам ехото на нејзиниот глас! Се врти и превртува! Извикува едно име по стопати! Ми го пара срцето, си игра криенка низ него тој глас што никогаш не ми дава мир! Повикува за помош, бара подадена рака! Се пружам во длабочината на темнината! Се подавам за миг но брзо се сепнувам и себично се повлекувам назад! Таа сепак не го повикува моето име, повикува некој друг! Бегам во сонот но и таму нејзиниот глас несопирливо ме следи! Shut up I'm dreaming!!!! Сонувам дека во долапот од ноќта го слушам ехото на нејзиниот глас! Се врти и превртува! Извикува едно име по стопати! Моето!

Summer wine

2007-03-15T10:18:00.001+01:00

На неколку пати на радио имав слушнато само дел од една песна. Секогаш беше на поминување, на брзање, на излгување. Не добив никогаш шанса да ја слушнам цела, можеби поради тоа што не слушам радио редовно! Кога ја слушнав последен пат од некоја кола што стоеше до мене на семафори успеав да запамтам дел од текстот: "...strawberries cherries and an agels kiss...." и се ставив во потрага! Не беше никаков проблем од Google да откријам дека песната е "Summer Wine" испеана од Nancy Sinatra и Lee Hazlewood во 1966 инаку B-Side на песната "Sugar Town". Песната има прекрасен тескт и е еден од најубавите дуети кои ги имам некогаш чуено.

Приказната не завршува тука. Имено, 2007ма песнава доживува препев (може и затоа се вртела по радиостанициве :) и тоа од никој друг него од Ville Valo (кој со HIM подолго време немаше ништо добро испеано па ова беше фино изненадување) и за мене релативно непознатата типка Natalia Avelon. Го најдов спотот на YouTube..... и посакав да ја познавам Natalia Avelon неееешто подобро! :)

Natalia Avelon (родена Natalia Siwek на 29ти март 1980) е германска актерка од полско потекло. 2007ма го снима филмот Das Wilde Leben (Дивиот Живот) во кој ја игра Uschi Obermaier, првата позната германска groupie од 60тите. За него како cover песна ја препеува Summer Wine со Ville Valo. Филмот е приказна за германското хипи движење, сосема нормално, исполнет со многу слободна љубов, со голото тело на Авелон и милиони бои! Се соменвам дека филмов ќе стане познат и дека ќе доживее некоја поголема светска дистрибуција иако би требало, ако не поради нешто друго, поради ...ееех...прекрасната Avelon.

Blogged with Flock

FLock - Take 2

2007-03-13T00:38:00.001+01:00

Flock seems to be working just fine. If nothing else it sure made my whole bloging experience much easier! The spell check works just fine too :) Saving pictures from web and reusing them is brought down to merely a drag and drop operation. Built on top of FireFox, Flock incorporates "mashups"—the hip buzzword for web service integration—with social bookmarks (with del.icio.us and Shadows), photo sharing (with Flickr and Photobucket), and blogging—with tools built into the browser for posting to your blog. In fact, it's this integration on which Flock's creators intend to build their business model, cutting deals with other web services. It gets you whole lot closer to the whole Web 2.0 concept!

Blogged with Flock

Проба

2007-03-13T00:20:00.001+01:00

Се решив да го сменам Firefox на одредено време. Сега користам Flock кој е замислен како Social прелистувач наменет пред се за блогирање, размена на слики и разно-разни материјали од сличен вид. Нуди и алатки за блогирање па затоа и постов, само колку да видам дали и како ф-нираат.......... Ако до толку ми се свиѓа Flock-ов може и ќе пишам нешто плус специајлно за него!

Blogged with Flock

Neon Bible

2007-03-11T19:15:00.000+01:00

Одамна не сум се радувал така како што се радував за новиот албум на Arcade Fire! Дур полека изминуваа деновите до објавувањето на Neon Bible станував се порадосен и понетрпелив, скоро како да чекам нова епизода од House M.D. :) И со право бев нетрпелив, Neon Bible е мало ремек дело! Претходниот албум на Arcade Fire, Funeral, ми го редефинира музичкиот вкус и мојот поглед на музиката! Ми беше музичко откровение кое со денови не го вадев од repeat! Neon Bible е сосема на истото рамниште! Во продолжение рецензијата на албумот на The New York Times. Не ми се верува дека би можел на поубав начин да ја доловам атмосферата на албумот во само пола страна:

Arcade Fire is like the band that kept playing as the Titanic sank. This Montreal post-punk group specializes in ecstatic refusal, an odd mix of despair, contempt and uplifting idealism. Rejecting the rock scene, it has created its own mini-utopia, where men wear suspenders and musicians are sincere and proudly nerdy. Arcade Fire is now one of the most revered indie acts around, thanks to “Funeral,” its hypnotically raging 2004 debut.
“Neon Bible,” the phenomenal follow-up, will challenge the band’s attempts to stay cult-size. It is regal and beautiful, with mournful anthems and bombastic orchestration that suits the urgency of the lyrics. At the very least this will be the most successful apocalyptic rock symphony ever recorded in a Canadian church. The album blasts life in the 21st-century West: consumerism, reality television, victim chic and the “holy war.” “Don’t wanna live in America no more,” sings Win Butler, the band’s Texas-raised frontman.
Arcade Fire mines classic U2 and Bruce Springsteen far better than the Killers recently did. And Arcade Fire didn’t lose its own voice in an attempt to sound bigger and grander. There are still plenty of its trademark noisy crescendos and old-fashioned accents like harp and hurdy-gurdy. “My Body Is a Cage” begins with a spare Appalachian melody, then shoots skyward with pipe organ and a gospel choir. “Set my spirit free,” Mr. Butler moans.
He wonders: How do you fill a spiritual void when you distrust organized religion? How do you escape fearsome times without wallowing in vacant escapism? He doesn’t have any answers and wastes energy on easy targets like MTV. But the shimmering music transforms bleakness into a “vial of hope,” and for now that’s enough. SIA MICHEL

Еве уште неколку мислења на рецензенти ширум светот:

Entertainment Weekly: In the bleakest songs, the polyphonic swirl of strings, horns, and voices... points toward transcendence.

Filter:
Truly, there isn't anything here that comes close to achieving the anthemic, stomp-along, bombast of Funeral's best works. But this is a different album, and a different Arcade Fire playing to their biggest strength: emoting.

The Guardian: It's hard to think of another album that rocks in such an epic manner without sounding completely ridiculous.

Spin: Neither a timid repeat nor a knee-jerk departure, the bigger, bolder Neon Bible better captures what Arcade Fire achieve live.

All Music Guide: It's as decadent as it is tasty -- theatricality has never been a practice that the collective has shied away from -- but there's no denying the Arcade Fire's singular vision, even when it blurs a little.

Суперлативите можат да се редат до бескрај. Воглавно, оние кои лошо зборат за албумов тоа го прават поради тоа што го споредуваат со брилијантноста од епски пропорции на претходниот. Но сепак мислам дека и тие грешат. Neon Bible ќе биде од најдобрите албуми на годината.

GO!!!

2007-03-04T00:54:00.000+01:00

Година: 1999

Главни улоги:

Katie Holmes

Sarah Polley

Едно од најзабавните филмичиња направено до 99та наваму! Holmes и Polley беа причина по себе да го барам филмов веќе неколку години и дефинитивно не беше за џабе! Филмов е тотално луд! Нешто како Fear and Loathing in Las Vegas ама не толку екстремен, или можеби како смешната варијанта на Requiem for a Dream или како Spun кога би го направиле да биде добар филм! Одлична приказна поделена на 4 (или беа 3) сцени што се преплетуваат меѓусебно (99та тоа сигурно било новост, после сите почнаа тоа да го прават!) kick ass soundtrack што има се од big beat, techo, trance до rock и funk (Macarena + :) )! Ептен забавен flick кој во секој случај вреди да се погледне!

Akira

2007-02-24T17:04:00.000+01:00

Доколку во своите филмови европјаните го прикажувале својот сензибилитет, амреиканците нивната моќ, богатство и желба за спектакл јапонците дефинитивно ја покажуваат својата настраност. Акира е токму таков филм, настран, луд и сосема поинаков од што и да било друго сервирано од холивудските студија. Претставува една тотална мешаница на футуризам, акција, и научна фантастика за да на крајот експлодира ширејќи се себеси во најодалечените агли од човековата (т.е. јапонска) настрана фантазија! Во филмов има буквално се, акција, мотори, брканици по улиците на Ново Токио, државни удари, полиција, политика, пукотници, експлозии, крв, утроби, ужас и една од најлудите с-ф приказни до сега. Можеби е анимација но е далеку од цртано семејно филмче!

Акира е направен 1988 но од е една од најдобрите анимации што досега ги имам гледано и ми се чини дека уште долго нема да видам ништо подобро (Spirited Away можеби)! Деталите со кои што е исцртана околината се феноменлни иако на самите ликови и не им се посветува големо внимание. Сепак тоа е разбирливо доколку се земе впредвид колку се јапонците про-тек настроени и нивниот очигледен недостаток на личен идентитет. Од анимациска гледна точка Акира е многу пред Ice Age, Shrek, Incredibles кои иако се прилично комплексни 3Д анимации далеку каскаат зад Акира! Со филмов всушност се покажува колку е моќна анимацијата како начин на филмска презентација! Овозможува до најситен детал да се претстават и најневозможните моменти од која и да е приказна. Иако нема живи ликови дури и на полето на психологија на ликовите е можно далеку да се дотурка со добро разработена приказна.

Акира не е само 124 минутна анимирана с-ф акција! Акира поставува голем број филозофски прашања вредни за внимание. Убаво ја разработува човековата природа и желбата за моќ што некогаш излегува од границите на она што е дозволено. Потоа тука е и прашањето за новите почетоци, за војната и и целосното уништување како прв чекор кон повторната изградба. Вреди тука да се спомнат уште многу работи. Од важноста на Акира во светот на анимацијата и воопшто во светот на филмот врз кој остава голем жанровски впечаток. Преку прекрасниот soundtrack што одлично се слева со секој момент и со секое случување од самиот филм. Особено се интересни неколкуте делови, секвенци, без каков и да е звук! Немо! А во позадина анимација од која застанува здивот! Ова западњациве би рекле: Beautiful film making!

Цитат по избор: “Ново Токио е како презрела овошка што полека почнува да паѓа. Но внатре има ново семе што треба да роди. Се што треба е да чекаме да дувне ветрот и овошката да ни падне во рацете. Да го чекаме ветрот што се вика Акира!”

Што кажуваат другите за Акира:

New Times (L.A.) : One of the few unanimously acclaimed classics of Japanese animation.
The New York Times: Violent as it is on the surface, Akira is tranquil at its core. The story's sanest characters plead for the wise use of mankind's frightening new powers, lending the whole film the feeling of a cautionary tale.

Washington Post: The most expensive animated feature ever made in Japan (over 1 billion yen) and it's easily the most impressive, as well.
Village Voice: Some kind of fever-dream masterpiece, easily the most breathtaking and kinetic anime ever made and one of the most eloquent films about atomic afterclap.
Cyberpunk Review: Akira has terrific adult visuals and a great sound track. As a personal preference though, I wasn’t as thrilled with the later half of the movie. Some love it, I didn’t nearly as much. There seems to be a debate where people either love this or Ghost in the Shell (guess which one I love?). It almost seemed DragonballZ-like, but again, this is also personal preference. Regardless, Akira is a true giant of anime and should be considered required watching for anyone who wants to learn more about cyberpunk or anime.

Лавиринтот на фаунот

2007-02-18T11:36:00.000+01:00

Добитникот на овогодинешнава BAFTA за најдобар филм од не-англиско говорно подрачје...и сосема со право! Кога би било право би требало да го добие и оскарот во истата таа категорија. Исто како што се оправдани сите 6 Оскар номинации, сите 25 добиени награди и 45 други номинации и 64то место (за сега) на imdb.com листата на најдобри 250 филма на сите времиња (по избор, нели, на корисниците). Во ова филмско ремек дело режисерот Guillermo Del Toro повторно се навраќа (како и во El Espinazo del Diablo) во Шпанија за времето на Франко и граѓанската војна но со примеси на фантастичното и надреалното. Изгледа дека веќе тој период од постоењто на Шпанија и фантастичните елементи во комбинација
му стануваат своевидна филмска преокупација на Del Toro. Особено ако се знае дека веќе има во пред-продукција трет негов филм, под наслов 3993, кој е сместен во истото тоа опкружување.

Лавиринтот на фаунот е приказна за едно несреќно девојче кое кое бегајќи од сите проблеми и лоши нешта кои ја опкружуваат (болната мајка, злобниот очув, граѓанската војна во која е директно турната) создава свој сопствен свет во која наоѓа сопствено прибежиште. Тоа е свет на бајки, на самовили, на кралеви и принцези и се разбира на еден фаун и еден лавиринт. Филмов е приказна за човековиот сензибилитет и
неговата често сурова природа. Изгледа некако детски и можеби како клишејна борба добро наспроти зло .... но не е. Филмов е се освен клише! Начинот на кој вистинскиот свет влијае врз креирањето на светот на фантазија на девојчето е сосема уникатен и за прв пат виден на филм.

Глумата е беспрекорна од сите, фотографијата и костимографијата се прекрасни а приспивната песничка која е 'лајт мотив' на музиката во филмот неможам да ја извадам од глава веќе неколку дена. Значи се на се ептен добар филм што несмее да се пропушти по никоја цена. Гледајте то пред оскарите за да има за кого да навивате ;)

Дали The Departed вреди за Oscar?!

2007-02-04T18:51:00.000+01:00

The Departed е несомнено еден од најдобрите филмови од минатата година и еден од подобрите последнава деценија. По ѓаволите, според imdb.com филмов е 77ми на сите времиња, со тенденција на искачување. Режијата е на Martin Scorsese, сценариото на Siu Fai Mak и глумечка екипа од која буквално боли глава: Leonardo Di Caprio, Matt Damon, Jack Nicholson, Mark Wahlberg, Martin Sheen се имиња кои зборуваат сами за себе!

Е ако забележавте сценаристот е јапанец! Чудно нели?! Особено што некако Scorsese се наметнува како режисер на типично американски приказни! Е тука има голема отстапка. The Departed не е оригинална американска приказна, приспособена е т.е. преработена. И мене ми беше ептен чудно ама да, The Departed всушност е преработка на јапонскиот филм од 2002 Infernal Affairs (Mou Gaan Dou), филм што исто така котира прилично добро на imdb.com (239то место). Но за сега тоа на страна....

The Departed има две феноменално силни страни. Глумата и атмосферата.

Leonardo Di Caprio е се подобар и подобар и се покажува како еден од најдобрите глумци под 35 години во моментов. После филмските успеси што ги нареди минативе би помислиле дека ќе се умори и дека ќе забави и со темпото на продукција на филмови и уште повеќе, би помислиле дека нема шанси постојано да е толку добар. Напротив, тој прави се повеќе филмови и во нив е се подобар и се подобар, постојано на една нагорна скала на подобрување. Некако се чини дека како глумец е целосно созреан и дека веќе на 35 години би можел да изглуми ама баш се што би му било понудено и дека тоа ќе го направи подобро од кој било друг на 'пазарот'!

Matt Damon is back too! После неколку сосема позерски филмови како Oceans серијалот и Grimm Brothers кој беше забавен но и ништо повеќе Damon се враќа со едно големо bang! Тој е толку добар во улогата на расипаниот детектив што едноставно неможете а да не го мразите! Едноставно е феноменален! Можеби подобар и од The Talented Mr. Ripley!

Како можеа само Wahlberg да го номинираат за оскар за споредна улога а да го испуштат Jack Nicholson?! Мислам, Wahlberg беше ОК ама и не можеше да не биде ОК кога се појавува во се на се 15 минути од филм кој трае 2 а ипол саати! A Jack Nicholson беше навистина capo di tutti capi иако не на италијанска него на ирска мафија. Абе глуми добро до степен да ти е стварно страв од него! Самиот негов настап создава атмосфера на тензичност и некое смртно исчекување, што ли ќе направи будалава сега?! Дефинитивно заслужи оскар за оваа улога. А замисли, еден од најомразените глумци ми е!!

И со една ваква добра глума снабдена од тројцава погоре и сите останати, атмосферата беше супер! Напната неизвесна, се соживувате и со ликовите и со ситуациите. Едноставно се чуствувате како во нивна кожа, сваќате како е да си овца во дувло на волци. Ама потеницајлно многу опасна овца :)) На сето тоа надоплнува и еден од подобрите саундтраци во последно време и тоа многу умешно проткаен низ целата приказна.

Што се однесува до режијата, апсолутно е на нивото на Scorsese. Би било срамота од еден режисер од негов ранг да се добие нешто помалку т.е. полошо.

Значи, како крајна оценка, филмот е феноменален. НО....не е за оскар! Можеби престрого но ете не е! Прво, преработка е, второ од режисерска гледна точка е солиден но не и феноменален револуционерен или досега невиден! Имало мнооогу филмови до сега со ептен подобра режија па сепак не добивале оскар. Плус, приказната е веќе видена, раскажувана, прераскажувана! Ако на некое поле би заслужил оскар тоа е Editing номинацијата. За глума исто така, но заа жал никој од 'правите' не е номиниран. Америчка работа.....

P.S.

Добро....може сум престрог...може и вреди. Незнам... Гледајте па одлучете!

Свила

2007-01-27T12:25:00.000+01:00

Само што завршив со читање на Свила од Барико. Италијанците не престануваат да ме изненадуваат со нивната раскажувачка способност. Свила е мајсторски напишана приказна за љубовта, животот, судбината..... Се во неа може на некој начин да се поистовети со свилата, со нејзината деликатност, нејзината убавина, нежност. Сепак, за книгата најубаво кажува самиот Барико, ми се чини дека и никој друг не би можел да направи поубав предговор или на поубав начин да ве поттикне да ја најдете и прочитате.

"Ова не е роман. Ниту расказ. Ова е една повест. Започнува со човек кој го обиколува светот, а завршувасо езеро кое се наоѓа некаде таму, во еден ветровит ден. Човекот се вика Ерве Жонкур. Езерото - не е познато.

Би можело да се каже дека ова е љубовна повест. Но, и кога би била само тоа, не би вредело да се раскаже. Во неа има копнежи и таги, за кои добро знаеме што се, но вистинско име за нив немаш. А сепак тоа име не е љубов. (Тоа е позната работа. Кога немаш име за нештата, тогаш употребуваш приказни. така оди тоа. Со векови.)

Сите повести имаат своја музика. Оваа има бела музика. Важно е да се каже тоа, зашто белата музика е чудна музика, напати те збунува: се свири тивко и се танцува бавно. Кога добро ја свират, небаре ја слушаш тишината како свири, а кога ги гледаш оние што ја танцуваат божествено, чиниш неподвижни се. Тоа е проклето тешка работа, таа бела музика.

Нема што друг да се додаде. Можеби е добро да се појасни дека се работи за повест од деветнаесетиот век: колку да не очекува некој авиони, машини за перење и психоаналитичари. Нив ги нема. Можеби друг пат...."

Сите самопрогласени и самоиздигнати писатели сите они што искрено сакаат да станат писатели нека ја прочитаат да видат како тоа треба да се пишува. За обичните луѓе кои ја сакаат убавината на пишаниот збор нека ја прочитаат за едноставно да уживаат во стотина прекрасни страници.

Pink Martini

2007-01-21T19:04:00.000+01:00

Светот оди по ѓаволите. Полека но сигурно. Сите се лицемерни и егоистични, back-stabbing sons of bitches, се губат етичките и морални принципи, се се врти околу парите, сите мислат на себеси а ти се прават пријатели .... пардон, веќе сум пишал 'лицемерни'!

А јас..... јас изглеав 24 епизоди Lost за еден викенд, прочитав две книги, пак препишував на колоквиум, најверојатно уште неколку пати ќе се случи тоа месецов. Пиев вино...можда и пиво, бев на свирка, пак пишав порака кај што не треба. Глеав фудбал. Арсенал победи .... јееј ...и иако сакам многу да го објаснам албумов неможам, немам ни желба ни сили. Затоа само готов review т.е. повеќе е review на бендот отколку на албумот но сепак е добро напишано (далечното лето 2002).

Nearly five years ago, a large Portland, Oregon, ensemble named Pink Martini did that most enviable of things in the music world: they came out of left field on their own one-record label with an album that became an instant, international classic of its genre.

But what is Pink Martini's genre?

Though the gorgeous 56 minutes and 35 seconds of Sympathique have been called "lounge music," "Big Band pop," and even "cosmopolitan rumba" by various pundits, the album is happily unclassifiable. It may have elements of various popular musical styles, but it also has far more—including the allure of a Fellini soundtrack, the depth of classical music, and the wonder of something that sounds fresh each time it is heard.

Instrumental influences for Pink Martini include Ravel, Chopin, Nino Rota, and half a dozen others. Vocally, the album is a musical journey around the world. There are the requisite few songs in English, such as the little-heard "Amado Mio," from the classic film noir Gilda, and the more familiar "Qué Será Será" and "Brazil," all done in refreshingly unexpected arrangements. But there are also tunes sung in French (the title song), Spanish ("La Soledad," and "Donde Estás, Yolanda?"), Japanese ("Song of the Black Lizard"), and Greek ("Never on Sunday"). Of the dozen songs on the album, only a couple are originals (including Lauderdale and Forbes' title track).

Sympathique, which means "likable" in French, is simply one of those rare records—like Miles Davis' Kind of Blue—that one seems never to tire of. It's what stereo equipment review magazines of the 1950s would call a desert island disc. Part of the reason for the longevity of the album is the excellence of the musicianship, the extremely good taste in the selection of material, and the perfectionist over-seeing of bandleader-pianist Thomas Lauderdale.

Lauderdale, the band's founder and artistic director, is a five-foot dynamo, raised in a plant nursery in rural Idaho. He admits to "growing up on Ray Coniff, the soundtrack to Jesus Christ Superstar, which terrified me, Ray Charles, Roger Miller, and the Norman Tabernacle Choir." Now about 30 years old, he has been playing classical piano since the age of six, and has been a solo guest artist with several major symphony orchestras. While at Harvard (where he graduated cum laude with a degree in Literature and History), Lauderdale met and befriended China Forbes, a talented singer-songwriter, who can apparently sing in any language to which she applies her mind and tongue.

Having originally commuted from New York for Pink Martini recording sessions and gigs in the Pacific Northwest, Forbes finally made the commitment to move to Portland several years ago. Since that time, the band has become more stable as a performing unit, and their successes have been impressive. Pink Martini now plays extensively, and often, throughout Europe and the U.S. The title song of their debut album has been featured on a couple of national music compilations, and became a radio hit in France, where it was featured on car commercials, and got nominated for a French "Grammy."

The band has played with soul legend Al Green at the William Morris Agency's Centennial Anniversary in Los Angeles. They sat in with Ringo Starr and Elton John on the song "Twist and Shout" at a benefit show at the Cannes Film Festival (where they have become regulars). They recorded music for the George of the Jungle television cartoon series. And perhaps most tellingly of all, they are the subject of more than a few "fan sites," in more than a few languages, on the World Wide Web.

All of this gives rise to the question that Lauderdale and Company hear with monotonous regularity, "When is there going to be another Pink Martini album?" We caught up with Lauderdale at his record-book-instrument-and-furniture-packed loft in downtown Portland to pose this and other queries. The pianist answered passionately, punctuating his responses with a steady stream of musical breaks, which had him spinning selections from his upcoming album, mixed with beloved CD and vinyl snippets from other musicians. (Some favorite cuts included vintage Serge Gainsbourg, house remixes of Shirley Bassey, Little Jimmy Scott's "Someone to Watch Over Me," and Francis Poulenc's chilling opera Dialogues of the Carmelites.)

"Why another album is taking so long is pretty simple. You have to face yourself in the morning, and at night," says Lauderdale, without a trace of irony. "And the great thing about recording for Heinz Records (the label owned by Lauderdale, and named after his gigantic, music-loving dog) is that you don't have to be in a hurry. I do have a pressing sense of urgency to the members of the band to get a record out," admits the bandleader. "But I have to balance that with being able to live with myself."

Part of his deliberation comes from wanting to maintain a very high level of quality in the songwriting, Lauderdale says. "It's almost like we're recording another first album," he says. "Except for this one, most of the pieces we've written, or written with friends. It's problematic," he continues, "because every piece on the last album was every one of the composers' masterpieces. [Jay] Livingston and [Ray] Evans wrote 500 songs, but 'Qué Será Será' was their best. 'Never on Sunday' was the best song of [Manos] Hanjidakis. And Ravel, what's better of his than 'Bolero'? There's a lot to live up to.

"But there's this constant pressure to write," shrugs Lauderdale. "So, begrudgingly I've attempted to write songs. Still, I struggle with the notion. I come from a classical music background. And I feel that there's so much beautiful music that's already been written. Why clutter it up more?" However, Lauderdale acknowledges that once pen is in hand "things happen," which seem like songwriting Kismet.

"What is exciting is to get the opportunity to work with people who are not musicians," he says, "and that can bring fresh ideas to the music. For instance, writing a song with [foreign photographer] Mario Lalich. Or sitting on the deck at Blue Hour [a popular Portland restaurant/bar] with Alba Clemente [Italian female TV star of the 1970s] and writing a song on the paper tablecloth, and going into the studio that afternoon and recording it with her. That's a big kick."

Lauderdale walks to the CD player and puts on the song in question, "Una Notte a Napoli (One Night in Napoli)," a haunting lover's ballad about a woman who meets "a fallen angel," yet takes to the skies with this man with "no wings." "The whole concept of the next album is 'floating world,' what the Japanese call the 'Ukiyo-e*,'" says Lauderdale. "I want the album, visually, too, to have that feeling. I'm toying with the idea that the album cover has those colors (familiar to lovers of antiquated Asian art). Like almost an 'old wallpaper' look: monochromatic. Monochromatic on the outside," he adds, "and still beautiful—which opens up into this world that is rich. So each song is like a jewel."

The musicianship on the new album shines, as it did on the first record (see the musicians' list insert at bottom). Former male vocalist Pepe Raphael has left the band, but there are some new additions. Pansy Chang, a symphony cellist who has traveled with the band, is on the album. So are guest artists Michael Spiro, a longtime student of Francisco Aquabella, and an acknowledged expert in Afro/Cuban drumming. And there's also drumming by the Brazilian master Jorge "Alabe" Bezerra, who specializes in Samba and folkloric Brazilian drumming. Finally, photographer Adam Levy, himself a drummer, is co-producing the album with Lauderdale.

Lauderdale says one of the stumbling blocks to finishing the new album is that, after coming back from a European tour in the late summer of 2001, he was able to hear with "new ears" the material the band had been recording. To him it sounded too fast, too loud, "too much, and not enough love," he says. "Everything we had made [on the record] made me nervous and tense. It didn't sound patient [like Sympathique]."

"I learned on the first album," Lauderdale says, "that what's appropriate on stage at a Euro rock festival or jazz festival circuit, there's no way to effectively communicate that on a record. You couldn't listen to that at 11 o'clock in the morning, or 11 o'clock at night for that matter. Nina Simone might be able to pull it off. But I can't," he says, never cracking a smile. "And I want to make a record you could play at a party, or as you wake up in the morning, or as you make love. A record that's appropriate any time of the day."

The musician puts a few other selections from Pink Martini's new album on the CD player, frequently noting, "...this hasn't been mixed yet...," and " ...that's where the trumpet solo will go...," and "...I'm contemplating putting a harp on that..." (by which he means, of course, the upright, triangular, 46-stringed instrument, not a harmonica).

Some of the music for the new album is reminiscent of the first Pink Martini disc. Some of it is entirely new and different, such as a whimsical 1930s-styled instrumental which one could imagine emitting from a Victrola, and which Lauderdale wrote with New York artist Patrick Abbey. Renowned jazz and classical conductor Norman Leyden plays the clarinet on the piece. "Ultimately, one of the things I like best about what Pink Martini has been able to do," says Lauderdale, "is to truly appeal to people of all ages. I can't stand labels on the music. I think the whole 'lounge music' label is irksome. I know our music appeals to a broad cross section of listeners, because I see them at the shows."

"Music for me is like a dinner party," he adds, "You don't want to sit down next to people who all think the same way, and talk about the same things. Each of us wants a huge tapestry of influences in our lives. That makes it so much more interesting. And that's what I want for the music."

Lauderdale says he has a simple formula for judging whether his music has hit the mark, and one gets the feeling he's only half joking in his admission. "Ultimately, it's about children and dogs," he says. "I know of people who put on Sympathique to lull their two-year-old children to sleep. And when I audition a new musician, I can tell if they're going to work out by the way Heinz reacts. If he starts howling, it's a bad idea. If he rolls over on his back, I've got a winner."

Finally, Lauderdale laughs.

"Actually we've got so much material, 40 songs, which we've written or recorded over the past four years. I think we're going to put out two albums simultaneously: the Pop Album, and the Non-Pop Album, 12 songs on each," he says. "But whatever it is, hopefully I will be able to live with myself in 20 years with these songs. For me, music is simply how I get through the day. And I'm really practicing hard to try and become better."

Gregory Tozian is the author of five books, including fiction (Doll Head Eater) and non-fiction works on photography (Fidel's Cuba), fashion (The Aloha Shirt), architecture (Beth Israel: A Temple For the Ages), and music (20th Century Pop).

Pink Martini band members on Sympathique who were still playing with the band at the last count include: Thomas Lauderdale (piano), China Forbes (vocals), Robert Taylor (trombone, trumpet), Brian Davis (congas, timbales, and percussion), Doug Smith (vibes and percussion), Richard Rothfus (bongos, drums, and percussion), Dan Faehnle (guitar), Derek Rieth (percussion), Gavin Bondy (trumpet), and John Wager (bass).

Look for Pink Martini in your town. Upcoming concert and record-release information is available on the band's web site, www.pinkmartini.com.

Сајтот е www.organicanews.com. Толку.....

Murakami

2007-01-12T23:34:00.000+01:00

Се почна кога прв пат ја видов Норвешка Шума од Харуки Мураками негде по нашиве книжарници. Компулсивно пребарувам за се и сенешто по интернет па и Норвешка Шума не беше исклучок. Испадна дека Мураками е еден од најистакнатите модерни Јапонски писатели. Неговите дела биле на големо читани не само во Јапонија него и на секаде во светот и неговите книги биле преведени на повеке од триесетина јазици. Шуќур и на македонски но за жал по македонското правило на 'lost in mainstream' читатели и издавачки куќи, преведена е токму 'најневредната' . Наводно, Норвешка Шума е значително излигавена, патетична и сосема американизирана во однос на неговите типично Јапонски претходни романи. Тие пак да ти биле полни со фантастични, надреалистично-налудничаво-суреални моменти. Таман за мене. И неговото најпознато дело баш од тој 'жанр' е.....глуп ја, не запамтив, запамтив само дека има долг и чуден наслов...ништо повеќе.

Оп, таман пред Н.Г. гледам во книжара ново издание на Мураками. Јужно од границата западно од сонцето - ем долг ем релативно чуден наслов. Купуем! си викам јас, мора да е таа!! Е јеби га, ко да незнам шо баксуз сум, уште повеќе, ко да незнам какви издавачки куќи имаме....се заебав! Не бил ова долгиот наслов што мене ми требал, друг бил! Сватив само што почнав да читам! Пребарав по net и што да видам, ја напишал дур бил во САД кај што држел предавања на некој од универзитетите и ја вбројуваат (според тематика) во ист тип како Норвешка Шума само нешто понепозната на јавноста. Епа fuck! Промашување ама се давало пари, ќе се чита!!!

Изненаувачки за книга на македонски издадена во поново време што преводот изгледаше дека е сосема ОК. Незнам колку отстапува ама барем немаше дебилности и нелогичности. Некој очигледно читал и преведувал истовремено. Можам да замислам колку само се загубило во преводот од Јапонски па на Англиски па на Македонски. Не е ни важно на крајот!

Јужно од границата западно од сонцето е книга за детството, за созревањето и за средовечните кризи на еден Јапонец (паптетично нели?!) За неговите љубовни врски, успеси, неуспеси, соништа, планови, осаменост, друштва, жена, деца.... (лигаво а?!)
Пред се ова е книга за носталгијата! За оние љубови кои ги имаме во детството и во малдоста и кои никогаш не ги среќаваме повеќе. Го среќаваме само прашањето "Што ако ги сретнеме? Како ќе се чуствуваме? Дали се ќе сруши? Дали ќе биде сеедно?!". Но што ако прашањава ни станат опсесија? Што ако максимално ни го напнат животот?! Замислете си со години постојано да размислувате за вашата прва голема љубов и по 25 години таа ненадејно да се појави на вратата во најдобро можно светло?!

Тоа од прилика би биле премисите. Како и да е, да ја тргнам нивната патетика на страна и патетиката на ваквите излитени теми на Казабланки и љубавни триаголници ова е еден сосема солиден па ако не и одличен роман! Приказната е пренесена јасно, прецизно, сосредоточено. Се чита во еден здив. Мураками знае како со најмалку можни зборови да ни ја отслика психата на ликовите, на моменти е толку реално тоа што го зборува што дури те тера да посегнеш со рака кон нештата што ги слика. Низ улиците на модерна Јапонија,
проткаена со безброј Jazz референци приказната нагло се тркала кон едно сосема удобно кочење и .....хмм....сосема неочекуван крај.

Романов може сосема слободно да се разгледува како најобична животна приказна на најобичен човек, со сите вољи и невољи што тој ги носи. Но во секој случај, нормално само доколку се сака, може да се земат в предвид и сите фантастични елементи т.е. обичните елементи да се разгледаат од фантастична перспектива. Да се размисли за сите грижливо нафрлени референци и изобилие чудни моменти. Е тогаш веќе имате еден баш 'Мураками' роман кој ве остава да размислувате долго по самиот крај за можните толкувања на една така едноставна приказна.

Dr. Strangelove

2007-01-10T22:50:00.000+01:00

Под режисерската палка на Kubrick би било глупаво да се очекува било што друго освен брилијантен филм. Овој филм воопшто не е исклучок на правилото. Лесно може да се каже дека ова сигурно е еден од најдобрите црно-бели фимови. Голем број луѓе би рекле дека е и воопшо еден од најдобрите филмови на сите времиња. Малку е тешко да се гледа сега, во денешно време кога технологијата на филмот е светлосни години понапред од 1964 но доколку се исклучи целиот тој технолошки сегмент од оценката ова е еден навистина солиден филм. Можеби не до толку солиден да стигне на место 19 на топ 250 листата на филмови на сите времиња на imdb.com но сепак сосема солиден.

Сценариото е прилагодено од новелата "Red Alert" од авторот Peter George, кој заедно со Kubrick ја пишува адаптацијата. Во главна улога е Peter Sellers (единствен попознат) кој што е едноставно феноменален. Начинот на кој што ја предава улогата, жарот со кој што го прави тоа и пред се различноста на ликовите што ги глуми во филмот прави секој 'модерен' глумец да му позавиди. Во тоа време сосема непознат и во сосема мала (но важна) улога се наоѓа и James Earl Jones кој денес е еден од најславните црни актери во САД.

Приказната е можеби најсилниот адут на овој филм. Иако главна нејзина тема е студената војна, пораката што ја нуди сосема успева да добие една вонвременска димензија и една општочовечка нота. Таа е една сатирична шлаканица за човештвото воопшто. За опасната непромисленост на Русија за слепата ароганција на САД. Со помош токму на својата приказна овој филм претставува антикампања против и најситниот Хитлер што живее во секој од нас. (Забележете ја раката на Dr. Strangelove на постерот!)

Ова би биле само грам од сите причини за да се погледне филмов.

TV Guide: The film is a model of barely controlled hysteria in which the absurdity of hypermasculine Cold War posturing becomes devastatingly funny--and at the same time nightmarishly frightening in its accuracy.

Chicago Sun - Times: Seen after 30 years, Dr. Strangelove seems remarkably fresh and undated - a clear-eyed, irreverant, dangerous satire. And its willingness to follow the situation to its logical conclusion - nuclear annihilation - has a purity that today's lily-livered happy-ending technicians would probably find a way around.

Chicago Tribune: This landmark movie's madcap humor and terrifying suspense remain undiminished by time.

The New York Times: The ultimate touch of ghoulish humor is when we see the bomb actually going off, dropped on some point in Russia, and a jazzy sound track comes in with a cheerful melodic rendition of "We'll Meet Again Some Sunny Day." Somehow, to me, it isn't funny. It is malefic and sick.

П.С.

Целото сценарио на филмов, секој кажан збор е напумпан со перфектен сарказам и е бисер сам за себе. Сепак, еден од моите најомилени цитати од филмов ми е:

"Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room."

:))

HIM

2007-01-01T03:04:00.000+01:00

I bas koga pocnuvam da go pisuvam ova e 03:03! Mrzam cager! Druga rabota sto mrzam e koga ne raboti kiрилcna podrska pa oficijalno moram nа лatinica а rabotata sto najmnogu ja mrazam e Nova Godina! Zasto?! Zatoa sto togas ne e vazno kako si oblecen, koj ti e sтилот (оп! кирилична подршка мистериозно проработува!!!!) не е важно каква музика слушаш, дали си фолкер или рокер, не е ни важно колку пари имаш! Дали си паметен, наобразуван, фин, добар...све тоа паѓа во вода! Важно е само како изгледаш и толку! Точка! Ништо повеќе! Лепотаните ќе си останат лепотани а дебелите копилиња и понатаму нема да бидат ништо друго освен дебели копилиња! КРАЈ! Толку! Во ваква состојба, под обилни количества на Јужен Комфорт (сега па лаица не работи!!) почнувам го обожавам и Хитлер!!!!! Не за друго , сочуствувам со него! Сигурно некоја еврејка гадно го изиграла во младост па после само се одмаздувал! Политиката и светската доминација биле само маска (тука еден поздрав до Венко и Црни клички!)!!! Од denes site startuvaat od nula! (he he pak latinica dojde, ebati virusot!!!)!!! Se od pocetok ...... (da bea samo novite pocetoci taka lesni i ednostavni)

Za prv pat posle treta sredno se vrakam pak na HIM i na cela nivna dskografija, pred se postarite izdanija!!

P.S.
Ova ne bese nisto drugo osven pretstavuvanje na impresivniot repertoar na HIM! Slusajte i ....Join me in death!!! :)

2006-12-28T01:15:00.000+01:00

Hollywood Reporter: "An original work filled with bracing wit and sharp observations about character, class and social milieu."

Newsday: "You get the impression that writer and director Burr Steers knows the territory ... but his sense of humor has yet to lose the smug self-satisfaction usually associated with the better private schools."

Boston Globe: "Blisteringly rude, scarily funny, sorrowfully sympathetic to the damage it surveys, the film has in Kieran Culkin a pitch-perfect Holden."

Chicago Tribune: "A kinetic drama that seems to wander aimlessly, beautifully until it crashes in an odd anti-climax befitting reality itself."

Journal News: "A strikingly intelligent and rueful comedy of disaffected youth."

IMHO:

Is it my fault I am normal?! Is it my fault I was born in a normal, close to average family? A family that didn't allow me to fight for nothing more but an intellectual upgrade?! For nothing more than that..... It's not my fault I am not extraordinary! I don't smoke, I don't do drugs, I drink only occasionally, not a lot of hookers to fuck around with! In short terms, I am child of the 10 commandments! Everything left, and not much is really left, is fucking average and mediocre! And the only thing I ever wanted from life is not to leave me in the middle! I always hated mediocrity!! They don't say for nothing “You become what you hate the most”. Shit! What now? It seems the only thing left to do in this life is to excel in the career field, the only choice, the only thing to do so I could stick out of the crowd! FUCK! Everyone single one wants to do that!God knows it would be hard as hell to achieve that!! And what if I fucking a fail?! What then?! I will be 40 or even 50 and totally fucked up! No turning back and no forward to go to!

Igby goes down and at moments I would also like to go down. Just to feel how it feels, just to stare the feeling in its eyes! Sometimes I feel like going down its so easy....a quick way out of mediocrity....but its not! Joplin in one of her songs says ”Freedom is just another word for nothing left to loose” ! And I bet with my life she is true! And from that I can conclude two things. First, free people are not average people, free people are not mediocre! Second, free people are either all the way down at the bottom or way up at the top?!

Where are you to choose to go when you are stuck at the middle? Half way through to anything else! People say “Time will show!”. And it will I am sure as God it will but.... I am afraid then it would be to damn late to do anything about it!

P.S.

“Igby goes down” is a great, great movie!!!

Mellow Gold

2006-12-12T10:11:00.000+01:00

Beck: Beck hansen (роден Bek David Campbell на 8ми јули 1970) е американски текстописец и инструменталист.

Музиката на Beck со нејзиниот pop-junk културен колаж од музички стилови, невообичаени, иронични текстови и постмодерни аранжмани со голем број на семплови, ритам машини, инструментации во живо и силни звучни ефекти, е окарактеризирана како нај идиосинкретен рок на деведесеттите. Иако не е лесно да се категоризира музиката на Beck, поради неговите чести експериментирања со музички стилови, често го поврзуваат со Prince, иако Beck е несомнено помалку плоден со крајно апсурдни текстови кои се со сосема слободен тек, без ограничувања, кои биле максимално оригинални во перидот на неговото прво појавување. Иако на прв поглед, револуционерен, иновативен и сосема индивидуален, музиката на Beck е во голема мера продукт на деведесеттите и воопшто на 'медиумската ера'. Како и да е , Beck продолжува да се смета за една од главните личности на музиката во деведесеттие, свеж, квалитетен, интересен и инспиративен.

Mellow Gold: е големото деби на Beck! Издаден на први март 1994 носен пред се од изненадувачки големиот хит Looser. Критичарите го карактеризираат како хибрид на музички стилови и иронични, досетливи стихови. Поради големиот бум на Looser, се сметало дека ќе биде уште еден од многуте one-time-hit-looser-bands, но веќе со наредниот албум, Odelay, Beck сосема го побива тоа мислење. После Mellow Gold Beck издава уште шест други албуми од кој последниот во 2006.

Мислења:

Amazon Album Description: "The definitive outsider, Beck is a lonely voice raging against the stifling winds of conformity and complacency in bothour mainstream culture and in our stock-model counter-culture (check out one of his first indie releases, "MTV Makes MeWant To Smoke Crack"). Growing up in heartland America, Beck dropped out of high school and cultivated his muse on a combination of traditional folk music and Delta blues, not unlike another legendary outsider from the heartland--Bob Dylan."

Rolling Stone Magazine: Like all genius moves, only in retrospect does it seem obvious, inevitable: the marriage of guerrilla-tech hip-hop sampling and no-tech folk, the fusing of slacker and rapper attitude, the alliance of two disaffected nations. But it was L.A. boy wonder Beck, denizen of the city of riots, who pulled it off effortlessly and with deadpan, what-the-fuck humor.

Artist Direct: Beck's debut album, Mellow Gold is a stunner. Throughout the record, Beck plays as if there are no divisions between musical genres, freely blending rock, rap, folk, psychedelia, and country. Although his inspired sense of humor occasionally plays like he's a smirking, irony-addled hipster, his music is never kitschy, and his wordplay is constantly inspired.

IGN Music: In 1994 former coffee house music hustler Beck Hanson burst onto a floundering post-Grunge alternative music scene with a brash-yet-slacker infused musical stew consisting of back porch break beats, permeated urban sprawl blues, lo-fi home studio dabbling, and a William S. Burroughs-meets-Hunter S. Thompson lyrical spasm. Thanks to the bubbly, albeit ragged, groove of "Loser" the singularly monikered singer/songwriter/bedroom wizard was turned into a laid back musical icon virtually over night. For all the hoopla that this intriguing amalgamation of mutated blues, folk, and hip-hop garnered, it was still a brilliant pop song that stretched the quickly becoming limited parameters of the Alternative landscape.

IMHO: Со музика и текстови налудничави подеднакво како и обвивката на албумов, ова едноставно несмее да се пропушти. Ако не поради друго само поради промената, за да се избега од она што се нарекува mainstream и да се види дека сепак постојат многу квалитетни избори во музичката 'жанрологија'....

Everyone just pretend to be normal !!

2006-12-05T20:27:00.000+01:00

Little Miss Sunshine е тип на филм што некако се почесто излегува од американската филмска кујна. Типично американски но некако со доза на евроепеизација, малку додаден шмек од друата страна на океанот. Им текнало дека филмовите можат и поента да имаат :) Музиката дури на моменти ме потсетуваше на Амелија Пулен. Kога би требало на англиски да го опишам филмов би рекол: A quirky road trip of an even quirkier, dysfunctional family on the verge of a breakdown. Или во подолгата (на македонски) варијанта: ова е филм за различни животни соништа, за прекршени ветувања, за неуспеси и падови, за неисполнувањето на нормите и справувањето со сето тоа. Филм за пропаднати судбини, погрешно избрани патишта и прекршен еден тон на сообраќајни правила. Што се случува доколку целта ја поставиме превисоко, што кога ќе паднеме, како и дали воопшто да стануваме, има ли потреба да се стремиме кон напред или ..... којзнае што!

Палетата на ликови е повеќе од разнолика. Пропаднат автор на "9 steps to success" книга, педер со самоубиствени тенденции, дедо попален наркос, син заколнат на молчење, ќерката со подпросечен изглед што сака да стане мис САД, мајката која мора сето тоа да го истрпи! Сето ова звучи навистина американско, до некаде и типично за 'колажните' филмови што се повеќе ги има но сепак е навистина убаво и пријатно. Ликовите се така направени за да ти се допаднат, да неможеш да избереш некого што би мразел. Дури ни она хипи жолто комбенце што го мразев дури како мал ми седеше паркирано во двор сега ми изгледаше симпатично (Сепак, тоа јас што го имав беше плаво, стари и грдо. Ова сепак беше жолто и финко. За цело време дури го гледав, во глава ми се вртеше "...we all live in the yellow submarine..." ). Одвратната професорка од Donnie Darko и тука има одвратна улога ама како да е сосема нормално тоа за неа па не и ни замерив многу :) Чуден е филмов бидејќи прави на некој начин да сочуствуваш и со најдебилните моменти во него. Покажува на најубав можен начин дека и не е важно дали животот е на туркање, се дур на крајот пали..... се е добро!

Добитник е на награда од публика на Интернацоналниот Фестивал Сан Себастијан и на иста таква награда од Стокхолмскиот Филмски Фестивал. Има добиено уште една награда и 12 други номинации.

Гррр......

2006-12-04T23:54:00.000+01:00

После два филам конечно и една книга од мене ја добива етикетата на ОДВРАТНО! Читав 90 страни цели 4 месеци и се откажувам тука и сега!!! Има уште 20 до крај ама неможам па ако треба нека и најдобриот крај на книга во сиот свет, нека е расплет над расплетите, ремекдело, Давид, Мона Лиза.....што сака!! Крајот го краси делото, знам, но ако се до крајот е така досадно како овие 90 страни тогаш вистински краеви подобро да не постојат!! Не се грижам за скриени пораки, убавина во пишувањето, стил, значењето на Ман во светската литература! Ма не ми е ни ронка гајле! Крај! Ја затварм и никогаш повеќе не ја отварам проклето глупавава книга!!

Целата книга е всушност опис на престојот на славен германски писател во Венеција (има тука доста за анализирање кај главниот лик ама џабе, изгубив желба)! Сето натрупано до таваница со педофилско-хомосексуалната опсесија на писателот со унгарскот момче со одвратно име што случајно го среќава во хотелот во кој претстојува! Земено како целина, книгава е неверојатно репулсивна! Можам слободно да ја поистоветам со индиската колера што се шири низ Венеција при последните страни! Гнасно! Чума од Ками беше гнасна ама барем имаше поента!! Ова ич! Без цел!

Ги жалам само децана во средно што мораат да ја работат како лектира!!

Идам понатаму....доста книги се наредија за читање во меѓувреме!

Talking Timbuktu

2006-12-03T23:13:00.000+01:00

Гитаристот Ali Farka Toure постојано прави обиди за премостување на јазот помеѓу традиционалната африканска и модерната американска вернакуларна музика, па се чини дека традеција во полн замав продолжува и на ова CD. На него тој пее на 11 јазици, свири на акустична и електрична гитара, шест-жично банџо, њарка (njarka) и перкусии. Сето тоа во комбинација на една all-star екипа: басистот John Patitucci, тапанарот Jim Keltner, Hamma Sankare на калабаш (calabash) и Oumar Toure на конги. Можеби и најзвучното име на албумов е американскиот гитарист Ry Cooder чиј потпис стои и во графата за продуцент на овој албум. Ry Cooder, е добитник на Award for World Music 2006 за Америка (сите 'Америки') што секоја година ја доделува BBC radio! Удел во таа награда има токму и овој албум како пример за ширење на вредноста на музиката и поврзување на народите, нациите и религиите токму преку нејзиното значение и големина. Talking Timbuktu е продаден во над 750.000 примероци ширум светот.

Прелистувајќи разни страници, барајќи информации за албумов и за сите што помогнале во неговото создавање, сретнав една интересна реченица која гласи: "Се чини дека најубавата музика во светот потекнува токму од најсиромашните земји". Овој албум на африкански блуз до некаде го потврдува кажаното (Ali Farka Toure е од Мали и најголемиот дел од својата инспирација ја црпе токму од својата родна земја). И не само овој но и уште многу други албуми кои доаѓаат од најсиромашните делови на светот а успеваат веднаш да пленат! Земете ја само Македонија како пример :)

London

2006-11-16T23:17:00.000+01:00

"There ain't no bottle of vicodin, percocet or any of them pills you midwestern bitches like to take, that are going to help you from your life, I'm talkin' to you Mrs. Mini Van."

Jessica Biel и Jason Statham се сами по себе доволна причина да го изгледате филмов. Се се случува во една вечер, во еден стан, во еден единствен град. А тој град воопшто не го носи името на филмов! Навистина добар часиполен трип! Забележете ги само буквите со кои е испишано London на омотот! NIIICE :)

Soundtrack-от е во речиси целосна Crystаl Method изведба со исклучок на неколку песни каде имаат помош од 'пријателите'. Препознатлив Crystal Method звук но сепак видоизменет, до одредена мера, според потребите на филмот. На моменти funky, на моменти сосема психоделично, потоа брзо, динамични и разиграно. Не се согласувам со мислењата на некои други дека албумов е 'издишан'. Мене ми делува сосема invigorating! Не е ова ремек дело, далеку е и од TCM ремек дело, само е еден од подобрите soundtrack албуми од последно време.
Вреди да се слушне!

Natural Born 8 oclock News!

2006-11-14T20:28:00.000+01:00

Прво мислев дека целиов филм може да се објасни со еден единствен збор, а то а е 'туршија'! И тоа, псиоходелична туршија, без ниту грам грижа на совест дека можеби ќе ти предизвика пролив како последица од нејзиното конзумирање. Ама ете грешка, филмов не е ни приближно 'хранлив ' како туршијата, што би се рекло, ронка Це витамин нема во себе! Бесмислено и бесцелно часиполно уништување и насилство. Тарантино се налутил на комшијата што кучето си го мочал кај него у тревник па фатил филм напишал да си ги истера фрустрациите. Болно човече е тоа Тарантино. За разлика од другите негови филмови, кои исто така се полни со насилства разно-разни, во овој е испуш(т)ена димензијата на забавност. Како да седнеш во 6 пред ТВ и до 9 да ги изгледаш вестите по сите можни канали па дури и некои нивни репризни изданија. Пробав и три пати заспав, исто како и на филмов!!

П.С.
За глумата, секоја чест!!

FSOL

2006-11-11T12:10:00.000+01:00

После безброј пати преслушаните The Muse, The Killers, Arcade Fire, DCFC и слични рок моменти, редно е да се направи пауза. Пауза не само од тие групи него воопшто од целиот тој жанр. Во последно време ми е се тоа некако too depressing! Затоа back to some happy moments and some even happier sounds. Нешто од 'старо' време :)

По цели 10 години на музичкиот пазар се појавува албум со етикетата на Future Sound of London. Станува збор за компилацискиот албум Teachings from the Electronic Brain кој содржи песни создавани во различни моменти од кариерата на ова британско дуо. Во меѓувреме, значи после Dead Cities од 1996, се појавуваат уште два албуми од ова дуо но не под FSOL етикетата но под нивното второ име Amorphous Androgynous. Тоа се The Isness - 2002 и Alice in Ultraland - 2005. Дури не го најдам Alice in Ultraland за кој критиките и не се така лоши Teachings from the Electronic Brain оди на repeat!

2006-10-29T17:29:00.000+01:00

Си ветив дека нема да пишувам за филмови но пусто срце не издржа.
Во периодов кога целото време го јадат факс(fucked) обврски за голема
жал не останува многу време за книги. Па затоа мора да се импровизира,
мора да се добие дневна доза на просветление а при тоа да не се загуби
премногу време. Тука филмот како форма на уметност доаѓа како кец
на десетка. Двочасовен интелектуален ап .....upper, downer.....се исто.
Книги ќе има и понатаму но поретко. Музика и албуми стандардно ќе
се појавуваат приближно еднаш неделно.

Филмов е како огромен ваљак на некои час и половина растојание од тебе. Го гледаш како доаѓа, бавно, полека но сосема сигурно. Сосема добро знаеш што ке се случи кога конечно ќе дојде до тебе но некако немаш желба да се поместиш. И тогаш......шљас! Смачкано лице на асвалтот за кое неможеш да познаеш дали плаче или се смее. Ова е еден од многуте филмови во кои главна тема е се. Животот како целина....целовита кашканица од помали кашканици. Само од време на време, интермецо, кога режисерот ќе се умори од правење
на закашкани сцени.

Глумата е феноменална, фотографијата исто така. Користи, во последно се поприсатно во филмовите, враќање наназад и плетење на различни временски нишки. Но сето тоа е убаво и интересно направено. Успева да избега од шаблонот на шаблонот. Завршува со исто темпо со кое започнува, но тоа навистина не ги прави ваљаците помалку смртоносни. Зашто ли би го направло филмот помалку убав?

Мала напомена, не го гледајте филмов ако мислите дека се е убаво и дека се ќе биде во ред со животот, има голема шанса да се разочарате. Во спротивно, задолжително погледајте го, можно е во него да ја најдете причината поради која сите кажуваат дека животот е убав.

The Mating Game by Bitter:Sweet

2006-10-16T22:57:00.000+02:00

Обвивката на албумот можеби и најдобро кажува за музиката. Ова ти е некоја пријатна, навидум сосема несредена но потоа и сосема убава мешаница. Жанр етикетата која му се лепи наалбумов е Electro-pop но тоа е само груба рамка во која се кријат тон други работи. Кога би постоел kick-back-and-relax-while-a-sweet-girl-slowly-and-gently-dances-in-front-of-you жанр, албумов сигурно би го сместил тука некаде. Значи, динамичен chill-out, малку фин funk, две-три песни со примеси (уф и тоа како добри) на D&B......па и самиов наслов The mating Game кажува доста!

Или, сето ова сумирано, од некој корисник на amazon.com, како целовита препорака за албумов би гласело нешто вака:

" If you like Esthero, Portishead, Supreme Beings of Leisure, Goldfrapp, Lazy, the Herb Alpert remix project, Fluke, Moloko (or just the singer, Roisin Murphy), you will love this album. "

Класика!

2006-10-05T11:18:00.000+02:00

The Lottery Ticket by Anton Chekhov

Ivan Dmitritch, a middle-class man who lived with his family on an income of twelve hundred a year and was very well satisfied with his lot, sat down on the sofa after supper and began reading the newspaper.
'I forgot to look at the newspaper today,' his wife said to him as she cleared the table. 'Look and see whether the list of drawings is there.'
'Yes, it is,' said Ivan Dmitritch; 'but hasn't your ticket lapsed?'
'No; I took the interest on Tuesday.'
'What is the number?'
'Series 9,499, number 26.'
'All right . . . we will look . . . 9,499 and 26.'
Ivan Dmitritch had no faith in lottery luck, and would not, as a rule, have consented to look at the lists of winning numbers, but now, as he had nothing else to do and as the newspaper was before his eyes, he passed his finger downwards along the column of numbers. And immediately, as though in mockery of his scepticism, no further than the second line from the top, his eye was caught by the figure 9,499! Unable to believe his eyes, he hurriedly dropped the paper on his knees without looking to see the number of the ticket, and, just as though some one had given him a douche of cold water, he felt an agreeable chill in the pit of the stomach; tingling and terrible and sweet!
'Masha, 9,499 is there!' he said in a hollow voice.
His wife looked at his astonished and panicstricken face, and realized that he was not joking.
'9,499?' she asked, turning pale and dropping the folded tablecloth on the table.
'Yes, yes . . . it really is there!'
'And the number of the ticket?'
'Oh yes! There's the number of the ticket too. But stay . . . wait! No, I say! Anyway, the number of our series is there! Anyway, you understand....'
Looking at his wife, Ivan Dmitritch gave a broad, senseless smile, like a baby when a bright object is shown it. His wife smiled too; it was as pleasant to her as to him that he only mentioned the series, and did not try to find out the number of the winning ticket. To torment and tantalize oneself with hopes of possible fortune is so sweet, so thrilling!
'It is our series,' said Ivan Dmitritch, after a long silence. 'So there is a probability that we have won. It's only a probability, but there it is!'
'Well, now look!'
'Wait a little. We have plenty of time to be disappointed. It's on the second line from the top, so the prize is seventy-five thousand. That's not money, but power, capital! And in a minute I shall look at the list, and there--26! Eh? I say, what if we really have won?'
The husband and wife began laughing and staring at one another in silence. The possibility of winning bewildered them; they could not have said, could not have dreamed, what they both needed that seventy-five thousand for, what they would buy, where they would go. They thought only of the figures 9,499 and 75,000 and pictured them in their imagination, while somehow they could not think of the happiness itself which was so possible.
Ivan Dmitritch, holding the paper in his hand, walked several times from corner to corner, and only when he had recovered from the first impression began dreaming a little.
'And if we have won,' he said--'why, it will be a new life, it will be a transformation! The ticket is yours, but if it were mine I should, first of all, of course, spend twenty-five thousand on real property in the shape of an estate; ten thousand on immediate expenses, new furnishing . . . travelling . . . paying debts, and so on. . . . The other forty thousand I would put in the bank and get interest on it.'
'Yes, an estate, that would be nice,' said his wife, sitting down and dropping her hands in her lap.
'Somewhere in the Tula or Oryol provinces. . . . In the first place we shouldn't need a summer villa, and besides, it would always bring in an income.'
And pictures came crowding on his imagination, each more gracious and poetical than the last. And in all these pictures he saw himself well-fed, serene, healthy, felt warm, even hot! Here, after eating a summer soup, cold as ice, he lay on his back on the burning sand close to a stream or in the garden under a lime-tree. . . . It is hot. . . . His little boy and girl are crawling about near him, digging in the sand or catching ladybirds in the grass. He dozes sweetly, thinking of nothing, and feeling all over that he need not go to the office today, tomorrow, or the day after. Or, tired of lying still, he goes to the hayfield, or to the forest for mushrooms, or watches the peasants catching fish with a net. When the sun sets he takes a towel and soap and saunters to the bathing shed, where he undresses at his leisure, slowly rubs his bare chest with his hands, and goes into the water. And in the water, near the opaque soapy circles, little fish flit to and fro and green water-weeds nod their heads. After bathing there is tea with cream and milk rolls. . . . In the evening a walk or vint with the neighbors.
'Yes, it would be nice to buy an estate,' said his wife, also dreaming, and from her face it was evident that she was enchanted by her thoughts.
Ivan Dmitritch pictured to himself autumn with its rains, its cold evenings, and its St. Martin's summer. At that season he would have to take longer walks about the garden and beside the river, so as to get thoroughly chilled, and then drink a big glass of vodka and eat a salted mushroom or a soused cucumber, and then--drink another. . . . The children would come running from the kitchen-garden, bringing a carrot and a radish smelling of fresh earth. . . . And then, he would lie stretched full length on the sofa, and in leisurely fashion turn over the pages of some illustrated magazine, or, covering his face with it and unbuttoning his waistcoat, give himself up to slumber.
The St. Martin's summer is followed by cloudy, gloomy weather. It rains day and night, the bare trees weep, the wind is damp and cold. The dogs, the horses, the fowls--all are wet, depressed, downcast. There is nowhere to walk; one can't go out for days together; one has to pace up and down the room, looking despondently at the grey window. It is dreary!
Ivan Dmitritch stopped and looked at his wife.
'I should go abroad, you know, Masha,' he said.
And he began thinking how nice it would be in late autumn to go abroad somewhere to the South of France . . . to Italy . . . to India!
'I should certainly go abroad too,' his wife said. 'But look at the number of the ticket!'
'Wait, wait! . . .'
He walked about the room and went on thinking. It occurred to him: what if his wife really did go abroad? It is pleasant to travel alone, or in the society of light, careless women who live in the present, and not such as think and talk all the journey about nothing but their children, sigh, and tremble with dismay over every farthing. Ivan Dmitritch imagined his wife in the train with a multitude of parcels, baskets, and bags; she would be sighing over something, complaining that the train made her head ache, that she had spent so much money. . . . At the stations he would continually be having to run for boiling water, bread and butter. . . . She wouldn't have dinner because of its being too dear. . . .
'She would begrudge me every farthing,' he thought, with a glance at his wife. 'The lottery ticket is hers, not mine! Besides, what is the use of her going abroad? What does she want there? She would shut herself up in the hotel, and not let me out of her sight. . . . I know!'
And for the first time in his life his mind dwelt on the fact that his wife had grown elderly and plain, and that she was saturated through and through with the smell of cooking, while he was still young, fresh, and healthy, and might well have got married again.
'Of course, all that is silly nonsense,' he thought; 'but . . . why should she go abroad? What would she make of it? And yet she would go, of course. . . . I can fancy. . . . In reality it is all one to her, whether it is Naples or Klin. She would only be in my way. I should be dependent upon her. I can fancy how, like a regular woman, she will lock the money up as soon as she gets it. . . . She will look after her relations and grudge me every farthing.'
Ivan Dmitritch thought of her relations. All those wretched brothers and sisters and aunts and uncles would come crawling about as soon as they heard of the winning ticket, would begin whining like beggars, and fawning upon them with oily, hypocritical smiles. Wretched, detestable people! If they were given anything, they would ask for more; while if they were refused, they would swear at them, slander them, and wish them every kind of misfortune.
Ivan Dmitritch remembered his own relations, and their faces, at which he had looked impartially in the past, struck him now as repulsive and hateful.
'They are such reptiles!' he thought.
And his wife's face, too, struck him as repulsive and hateful. Anger surged up in his heart against her, and he thought malignantly:
'She knows nothing about money, and so she is stingy. If she won it she would give me a hundred roubles, and put the rest away under lock and key.'
And he looked at his wife, not with a smile now, but with hatred. She glanced at him too, and also with hatred and anger. She had her own daydreams, her own plans, her own reflections; she understood perfectly well what her husband's dreams were. She knew who would be the first to try to grab her winnings.
'It's very nice making daydreams at other people's expense!' is what her eyes expressed. 'No, don't you dare!'
Her husband understood her look; hatred began stirring again in his breast, and in order to annoy his wife he glanced quickly, to spite her at the fourth page on the newspaper and read out triumphantly:
'Series 9,499, number 46! Not 26!'
Hatred and hope both disappeared at once, and it began immediately to seem to Ivan Dmitritch and his wife that their rooms were dark and small and low-pitched, that the supper they had been eating was not doing them good, but Lying heavy on their stomachs, that the evenings were long and wearisome. . . .
'What the devil's the meaning of it?' said Ivan Dmitritch, beginning to be ill-humored. 'Wherever one steps there are bits of paper under one's feet, crumbs, husks. The rooms are never swept! One is simply forced to go out. Damnation take my soul entirely! I shall go and hang myself on the first aspen-tree!'

По патот со облаците!

2006-10-04T23:32:00.000+02:00

1971 - Каква година!! Каков род!!

2006-10-03T18:22:00.000+02:00

Од лево кон десно:

Aqualung by Jethro Tull
Sticky Fingers by The Rolling Stones
Who's next by The Who

Во последниве 10 години нема толку добри албуми како само во таа плодна 1971 година!

The Killers by Ernest Hemingway

2006-10-02T21:02:00.000+02:00

The door of Henry's lunchroom opened and two men came in. They sat down at the counter.

"What's yours?" George asked them.

"I don't know," one of the men said. "What do you want to eat, Al?"

"I don't know," said Al. "I don't know what I want to eat."

Outside it was getting dark. The streetlight came on outside the window. The two men at the counter read the menu. From the other end of the counter Nick Adams watched them. He had been talking to George when they came in.

"I'll have a roast pork tenderloin with apple sauce and mashed potatoes," the first man said.

"It isn't ready yet."

"What the hell do you put it on the card for?"

"That's the dinner," George explained. "You can get that at six o'clock."

George looked at the clock on the wall behind the counter.

"It's five o'clock."

"The clock says twenty minutes past five," the second man said.

"It's twenty minutes fast."

"Oh, to hell with the clock," the first man said. "What have you got to eat?"

"I can give you any kind of sandwiches," George said. "You can have ham and eggs, bacon and eggs, liver and bacon, or a steak."

"Give me chicken croquettes with green peas and cream sauce and mashed potatoes."

"That's the dinner."

"Everything we want's the dinner, eh? That's the way you work it."

"I can give you ham and eggs, bacon and eggs, liver-"

"I'll take ham and eggs," the man called Al said. He wore a derby hat and a black overcoat buttoned across the chest. His face was small and white and he had tight lips. He wore a silk muffler and gloves.

"Give me bacon and eggs," said the other man. He was about the same size as Al. Their faces were different, but they were dressed like twins. Both wore overcoats too tight for them. They sat leaning forward, their elbows on the counter.

"Got anything to drink?" Al asked.

"Silver beer, bevo, ginger-ale," George said.

"I mean you got anything to drink?"

"Just those I said."

"This is a hot town," said the other. "What do they call it?"

"Summit."

"Ever hear of it?" Al asked his friend.

"No," said the friend.

"What do they do here nights?" Al asked.

"They eat the dinner," his friend said. "They all come here and eat the big dinner."

"That's right," George said.

"So you think that's right?" Al asked George.

"Sure."

"You're a pretty bright boy, aren't you?"

"Sure," said George.

"Well, you're not," said the other little man. "Is he, Al?"

"He's dumb," said Al. He turned to Nick. "What's your name?"

"Adams."

"Another bright boy," Al said. "Ain't he a bright boy, Max?"

"The town's full of bright boys," Max said.

George put the two platters, one of ham and eggs, the other of bacon and eggs, on the counter. He set down two side dishes of fried potatoes and closed the wicket into the kitchen.

"Which is yours?" he asked Al.

"Don't you remember?"

"Ham and eggs."

"Just a bright boy," Max said. He leaned forward and took the ham and eggs. Both men ate with their gloves on. George watched them eat.

"What are you looking at?" Max looked at George.

"Nothing."

"The hell you were. You were looking at me."

"Maybe the boy meant it for a joke, Max," Al said.

George laughed.

"You don't have to laugh," Max said to him. "You don't have to laugh at all, see?'

"All right," said George.

"So he thinks it's all right." Max turned to Al. "He thinks it's all right. That's a good one."

"Oh, he's a thinker," Al said. They went on eating.

"What's the bright boy's name down the counter?" Al asked Max.

"Hey, bright boy," Max said to Nick. "You go around on the other side of the counter with your boy friend."

"What's the idea?" Nick asked.

"There isn't any idea."

"You better go around, bright boy," Al said. Nick went around behind the counter.

"What's the idea?" George asked.

"None of your damned business," Al said. "Who's out in the kitchen?"

"The nigger."

"What do you mean the nigger?"

"The nigger that cooks."

"Tell him to come in."

"What's the idea?"

"Tell him to come in."

"Where do you think you are?"

"We know damn well where we are," the man called Max said. "Do we look silly?"

"You talk silly," A1 said to him. "What the hell do you argue with this kid for? Listen," he said to George, "tell the nigger to come out here."

"What are you going to do to him?"

"Nothing. Use your head, bright boy. What would we do to a nigger?"

George opened the slit that Opened back into the kitchen. "Sam," he called. "Come in here a minute."

The door to the kitchen opened and the nigger came in. "What was it?" he asked. The two men at the counter took a look at him.

"All right, nigger. You stand right there," Al said.

Sam, the nigger, standing in his apron, looked at the two men sitting at the counter. "Yes, sir," he said. Al got down from his stool.

"I'm going back to the kitchen with the nigger and bright boy," he said. "Go on back to the kitchen, nigger. You go with him, bright boy." The little man walked after Nick and Sam, the cook, back into the kitchen. The door shut after them. The man called Max sat at the counter opposite George. He didn't look at George but looked in the mirror that ran along back of the counter. Henry's had been made over from a saloon into a lunch counter.

"Well, bright boy," Max said, looking into the mirror, "why don't you say something?"

"What's it all about?"

"Hey, Al," Max called, "bright boy wants to know what it's all about."

"Why don't you tell him?" Al's voice came from the kitchen.

"What do you think it's all about?"

"I don't know."

"What do you think?"

Max looked into the mirror all the time he was talking.

"I wouldn't say."

"Hey, Al, bright boy says he wouldn't say what he thinks it's all about."

"I can hear you, all right,'' Al said from the kitchen. He had propped open the slit that dishes passed through in. to the kitchen with a catsup bottle. "Listen, bright boy," he said from the kitchen to George. "Stand a little further along the bar. You move a little to the left, Max." He was like a photographer arranging for a group picture.

"Talk to me, bright boy," Max said. "What do you think's going to happen?"

George did not say anything.

"I'll tell you," Max said. "We're going to kill a Swede. Do you know a big Swede named Ole Anderson?"

"Yes."

"He comes here to eat every night, don't he?"

"Sometimes he comes here."

"He comes here at six o'clock, don't he?"

"If he comes."

"We know all that, bright boy," Max said. "Talk about something else. Ever go to the movies?"

"Once in a while."

"You ought to go to the movies more. The movies are fine for a bright boy like you."

"What are you going to kill Ole Anderson for? What did he ever do to you?"

"He never had a chance to do anything to us. He never even seen us."

And he's only going to see us once," Al said from the kitchen:

"What are you going to kill him for, then?" George asked.

"We're killing him for a friend. Just to oblige a friend, bright boy."

"Shut up," said Al from the kitchen. "You talk too goddamn much."

"Well, I got to keep bright boy amused. Don't I, bright boy?"

"You talk too damn much," Al said. "The nigger and my bright boy are amused by themselves. I got them tied up like a couple of girl friends in the convent."

"I suppose you were in a convent."

"You never know."

"You were in a kosher convent. That's where you were."

George looked up at the clock.

"If anybody comes in you tell them the cook is off, and if they keep after it, you tell them you'll go back and cook yourself. Do you get that, bright boy?"

"All right," George said. "What you going to do with us afterward?"

"That'll depend," Max said. "That's one of those things you never know at the time."

George looked up at the dock. It was a quarter past six. The door from the street opened. A streetcar motorman came in.

"Hello, George," he said. "Can I get supper?"

"Sam's gone out," George said. "He'll be back in about half an hour."

"I'd better go up the street," the motorman said. George looked at the dock. It was twenty minute, past six. "That was nice, bright boy," Max said. "You're a regular little gentleman."

"He knew I'd blow his head off," Al said from the kitchen.

"No," said Max. "It ain't that. Bright boy is nice. He's a nice boy. I like him."

At six fifty-five George said: "He's not coming."

Two other people had been in the lunchroom. Once George had gone out to the kitchen and made a ham-and-egg sandwich "to go" that a man wanted to take with him. Inside the kitchen he saw Al, his derby hat tipped back, sitting on a stool beside the wicket with the muzzle of a sawed-off shotgun resting on the ledge. Nick and the cook were back to back in the corner, a towel tied in each of their mouths. George had cooked the sandwich, wrapped it up in oiled paper, put it in a bag, brought it in, and the man had paid for it and gone out.

"Bright boy can do everything,'' Max said. "He can cook and everything. You'd make some girl a nice wife, bright boy."

"Yes?" George said, "Your friend, Ole Anderson, isn't going to come."

"We'll give him ten minutes," Max said.

Max watched the mirror and the dock. The hands of the dock marked seven o'clock, and then five minutes past seven.

"Come on, Al," said Max. "We better go. He's not coming."

"Better give him five minutes," Al said from the kitchen.

In the five minutes a man came in, and George explained that the cook was sick.

"Why the hell don't you get another cook?" the man asked. "Aren't you running a lunch-counter?" He went out.

"Come on, Al," Max said.

"What about the two bright boys and the nigger?"

"They're all right."

"You think so?"

"Sure. We're through with it."

"I don't like it," said Al. "It's sloppy. You talk too much."

"Oh, what the hell," said Max. "We got to keep amused, haven't we?"

"You talk too much, all the same," Al said. He came out from the kitchen. The cut-off barrels of the shotgun made a slight bulge under the waist of his too tight-fitting overcoat. He straightened his coat with his gloved hands.

"So long, bright boy," he said to George. "You got a lot of luck."

"That's the truth," Max said. "You ought to play the races, bright boy."

The two of them went out the door. George watched them, through the window, pass under the arc-light and across the street. In their tight overcoats and derby hats they looked like a vaudeville team. George went back through the swinging door into the kitchen and untied Nick and the cook.

"I don't want any more of that," said Sam, the cook. "I don't want any more of that."

Nick stood up. He had never had a towel in his mouth before. "Say," he said. "What the hell?" He was trying to swagger it off.

"They were going to kill Ole Anderson," George said. "They were going to shoot him when he came in to eat."

"Ole Anderson?"

"Sure."

The cook felt the corners of his mouth with his thumbs.

"They all gone?" he asked.

"Yeah," said George. "They're gone now."

"I don't like it," said the cook. "I don't like any of it at all"

"Listen," George said to Nick. "You better go see Ole Anderson."

"All right."

"You better not have anything to do with it at all," Sam, the cook, said. "You better stay way out of it."

"Don't go if you don't want to," George said.

"Mixing up in this ain't going to get you anywhere," the cook said. "You stay out of it."

"I'll go see him," Nick said to George. "Where does he live?" The cook turned away.

"Little boys always know what they want to do," he said.

"He lives up at Hirsch's rooming-house," George said to Nick.

"I'll go up there."

Outside the arc-light shone through the bare branches of a tree. Nick walked up the street beside the car-tracks and turned at the next arc-light down a side-street. Three houses up the street was Hirsch's rooming-house. Nick walked up the two steps and pushed the bell. A woman came to the door.

"Is Ole Anderson here?"

"Do you want to see him?"

"Yes, if he's in."

Nick followed the woman up a flight of stairs and back to the end of a corridor. She knocked on the door.

"Who is it?"

"It's somebody to see you, Mr. Anderson," the woman said.

"It's Nick Adams."

"Come in."

Nick opened the door and went into the room. Ole Anderson was lying on the bed with all his clothes on. He had been a heavyweight prizefighter and he was too long for the bed. He lay with his head on two pillows. He did not look at Nick.

"What was it?" he asked.

"I was up at Henry's," Nick said, "and two fellows came in and tied up me and the cook, and they said they were going to kill you."

It sounded silly when he said it. Ole Anderson said nothing.

"They put us out in the kitchen," Nick went on. "They were going to shoot you when you came in to supper."

Ole Anderson looked at the wall and did not say anything.

"George thought I better come and tell you about it."

"There isn't anything I can do about it," Ole Anderson said.

"I'll tell you what they were like."

"I don't want to know what they were like," Ole Anderson said. He looked at the wall. "Thanks for coming to tell me about it."

"That's all right."

Nick looked at the big man lying on the bed.

"Don't you want me to go and see the police?"

"No," Ole Anderson said. "That wouldn't do any good."

"Isn't there something I could do?"

"No. There ain't anything to do."

"Maybe it was just a bluff."

"No. It ain't just a bluff."

Ole Anderson rolled over toward the wall.

"The only thing is," he said, talking toward the wall, "I just can't make up my mind to go out. I been here all day."

"Couldn't you get out of town?"

"No," Ole Anderson said. "I'm through with all that running around."

He looked at the wall.

"There ain't anything to do now."

"Couldn't you fix it up some way?"

"No, I got in wrong." He talked in the same flat voice. "There ain't anything to do. After a while I'll make up my mind to go out."

"I better go back and see George," Nick said.

"So long," said Ole Anderson. He did not look toward Nick. "Thanks for coming around."

Nick went out. As he shut the door he saw Ole Anderson with all his clothes on, lying on the bed looking at the wall.

"He's been in his room all day," the landlady said downstairs. "I guess he don't feel well. I said to him: 'Mr. Anderson, you ought to go out and take a walk on a nice fall day like this,' but he didn't feel like it."

"He doesn't want to go out."

"I'm sorry he don't feel well," the woman said. "He's an awfully nice man. He was in the ring, you know."

"I know it."

"You'd never know it except from the way his face is," the woman said.

They stood talking just inside the street door. "He's just as gentle."

"Well, good night, Mrs. Hirsch,' Nick said.

"I'm not Mrs. Hirsch," the woman said. "She owns the place. I just look after it for her. I'm Mrs. Bell."

"Well, good night, Mrs. Bell," Nick said.

"Good night," the woman said.

Nick walked up the dark street to the corner under the arc-light, and then along the car-tracks to Henry's eating-house. George was inside, back of the counter. "Did you see Ole?"

"Yes," said Nick. "He's in his room and he won't go out."

The cook opened the door from the kitchen when he heard Nick's voice.

"I don't even listen to it," he said and shut the door.

"Did you tell him about it?" George asked.

"Sure. I told him but he knows what it's all about."

"What's he going to do?"

"Nothing."

"They'll kill him."

"I guess they will."

"He must have got mixed up in something in Chicago."

"I guess so," said Nick.

"It's a hell of a thing!"

"It's an awful thing," Nick said.

They did not say anything. George reached down for a towel and wiped the counter.

"I wonder what he did?" Nick said.

"Double-crossed somebody. That's what they kill them for."

"I'm going to get out of this town," Nick said.

"Yes," said George. "That's a good thing to do."

"I can't stand to think about him waiting in the room and knowing he's going to get it. It's too damned awful."

"Well," said George, "you better not think about it."

Who's Next? by The Who

2006-10-02T19:36:00.000+02:00

По инспирација од 14та епизода на House M.D. од прва сезона, по инспирација од најавната шпица на CSI Miami и по инспирација од преработката на Behind blue eyes од она што некогаш беше добар бенд Limp Bizkit, морав да го преслушам албумов! Не се покајав ни за секунда! Најдобриот албум од 1971, еден од најдобрите рок албуми на сите времиња со една од нај...хххммм...чудно-убавите обвивки, албумов заслужува внимание пред кој било друг!

Не сосема типичен хард-рок албум, Who's next изобилува со арт елементи, виолини, акустични гитари, синтисајзерски и гитарски солоа. Токму големиот степен на присутност на синтисајзерот го прават да отскокнува малку од своето време кога синтетичките ритмови, иако веќе присутни неколку години, сеуште во музиката биле користени на експериментално ниво. За среќа, членовите на The Who имале доволно верба во својата визија за да не подлегнат под општите музички норми и го создале ова музичко ремек-дело. Во песните има и гнев, и лутина и бес но и многу интроспективни и мирни моменти кои, пред се, кулминираат во легендарната Behind Blue Eyes.

Само како мал статистички податок, број 13 на all-time-best листата според VH,1 број 28 според Rolling Stone Magazine, број 3 на листата на најдобри класични рок албуми според Guitar World. И повеќе од доволни причини да го побарате и преслушате!

Ако некој сака да прочита покритички осврт: All Music Guidе и Rolling Stone.

За Baba O'Riley

Baba O'riley е воведната песна од албумот и wow каков само почеток е тоа! Во оригиналната изведба воведното пијано соло го свири Nicky Hopkins, подоцна во песната виолина солото е на Dave Arbus.

Името на песната е кованица од музичките и духовни инспирации на Townshend. Првиот дел е од духовниот гуру на Townshend, Meher Baba, а вториот дел, од пијанистот Terry O'Riley, претставник на минималистичката школа, на кој Townshend му се восхитувал.

Заедно со Stairway to heaven на Led Zeppelin, Free Bird на Lynyrd Skynyrd и Bohemian Rhapsody на Queen се вбројува во најдобрите хард-рок песни во историјата.

ЛОША ШЕГА од Влада Урошевиќ

2006-09-21T17:24:00.000+02:00

Одејќи покрај реката наоѓате одеднаш, во сувата трева, гнездо на некоја голема птица. Птицата ја нема, а во гнездото лежат крупните бели јајца.
Ги земате јајцата а на нивното место ставате мазни и тркалезни речни камења најдени покрај брегот. Однапред се смеете на глупавиот и зачуден израз на птицата која ќе очекува од нив да се испилат малите пилиња.
Веќе сте ја заборавиле таа мала шега кога еднаш, навечер, седејќи во собата, слушате некаде надвор, високо во небото, силен шум на птичји крила. Немате време да дојдете до прозорецот и да погледнете за што се работи, бидејќи одеднаш оџакот од куќата се руши.
Потоа нешто цврсто и големо удира во куќата. Едниот ѕид паѓа, потоа и другиот.
Засолнет под масата гледате како низ разурнатата куќа летаат тешките камени птици.

Incoming:

2006-09-18T21:00:00.000+02:00

Едвај чекам да ги чујам :)

Shades By Boleslaw Prus

2006-09-18T17:51:00.000+02:00

As the sun's rays die away in the heavens, twilight emerges from the earth. Twilight: a great army of the night, with thousands of invisible columns and billions of soldiers. A mighty army that from time immemorial has contended with light, broken in rout with every dawn, conquered with every nightfall, held sway from sunset to sunrise, and in the daytime, scattered, has taken refuge in places of concealment and has waited.

Waited in mountain chasms and urban cellars, in forest thickets and depths of dark lakes. Waited as it lurked in ageless caverns in the ground, in mines, ditches, corners of homes, recesses of walls. Dispersed and seemingly absent, yet it fills every nook and cranny. It is present in every crevice of tree bark, in folds of people's clothing, it lies beneath the smallest grain of sand, clings to the finest spider's thread, and waits. Flushed from one place, in the twinkling of an eye it moves to another, availing itself of the slightest opportunity to return whence it had been banished, to break into unoccupied positions and flood the earth.

As the sun expires, a twilight army, silent and cautious, moves out in serried ranks from its refuges. It fills the corridors, hallways and poorly lit staircases of buildings; from under wardrobes and tables it creeps out into the middle of the room and besets the curtains; through cellar airholes and through windows it slips out into the streets, storms in dead silence the walls and roofs and, lurking on the rooftops, patiently waits for the rosy clouds to fade away in the west.

Another moment, and there will suddenly spring up an immense explosion of darkness reaching from earth to heaven. Animals will hide in their lairs, men will run home; life, like a plant without water, will contract and begin to wither. Colors and shapes will dissolve into nothingness; fear, error and crime will take their sway over the world.

At that moment, on the streets of Warsaw that are falling desert, there appears the curious figure of a man with a small flame over his head. He dashes down the sidewalk as if pursued by the darkness, stops for an instant at each lamp, then having kindled a merry light, vanishes like a shade.

And so it is every day of the year. Whether, in the fields, spring breathes out a fragrance of blossoms, or a July storm rages; whether, in the streets, unbridled autumn gales hurl clouds of dust, or winter snows billow through the air — always, as soon as evening comes, he runs down the city's sidewalks with his little flame, kindles light, then disappears like a shade.

Where do you come from, man, and where do you keep yourself, that we know not your features nor hear your voice? Have you wife or mother who awaits your return? Or children who, having set your lantern in the corner, climb to your lap and embrace your neck? Have you friends to whom you tell your joys and sorrows, or acquaintances with whom you might speak of everyday events?

Have you, indeed, a home where you may be found? a name by which you may be called? needs and feelings that would make you a man like us? Or are you truly a formless, silent and intangible being that appears only at twilight, kindles light, then disappears like a shade?

I was told that he really was a man, and I was even given his address. I went to the tenement house and asked the porter:

"Does the man who lights the street lamps, live here?"

"Yes, he does."

"Where would that be?"

"In that cubicle."

The cubicle was locked. I looked in through the window but saw only a couch by the wall and next to it, on a tall staff, a lantern. The lamplighter wasn't in.

"At least tell me what he looks like?"

"Who knows?" shrugged the porter. "I don't even rightly know him," he added, "because he's never in by day."

Half a year later, I went there again.

"Would the lamplighter be in today?"

"Oh, no!" said the porter, "he isn't, and he won't be. Yesterday they buried him. He died."

The porter became thoughtful.

I asked about a few details and went to the cemetery.

"Gravedigger, show me where the lamplighter was buried here yesterday?"

"Lamplighter?" he repeated. "Who knows! There were thirty passengers yesterday."

"He's buried in the poorest section."

"There were twenty-five of those."

"But he was in an unvarnished coffin."

"They brought in sixteen like that."

So I never did get to know his face or name, or even see his grave. And he remained in death what he had been in life: a being visible only at twilight, mute and elusive as a shade.

Amid the murk of life, where wretched mankind gropes its way along, where some smash into obstacles, others fall into an abyss, and no one knows a secure path, where superstition-bound man is prey to mischance, misery and hate — in the dark trackless areas of life,lamplighters also bustle about. Each carries a small flame over his head, each kindles light along his path, lives unknown, labors unestimable, and then disappears like a shade...

Болеслав Прус на Мак-Википедија

"Snatch"

2006-09-15T12:14:00.000+02:00

Bullet Tooth Tony's balls talk:

".....So, you are obviously the big dick. The men on the side of ya are your balls. There are two types of balls. There are big brave balls, and there are little mincey faggot balls.
Now, dicks have drive and clarity of vision, but they are not clever. They smell pussy and they want a piece of the action. And you thought you smelled some good old pussy, and have brought your two small mincey faggot balls along for a good old time. But you've got your parties mangled up. There's no pussy here, just a dose that'll make you wish you were born a woman. Like a prick, you are having second thoughts. You are shrinking, and your two little balls are shrinking with you. And the fact that you've got "Replica" written down the side of your gun...
And the fact that I've got "Desert Eagle point five O"...
Written down the side of mine...
Should precipitate your balls into shrinking, along with your presence. Now... Fuck off! "

Brick Top's pigs talk:

"....You're always gonna have problems lifting a body in one piece. Apparently the best thing to do is cut up a corpse into six pieces and pile it all together.
And when you got your six pieces, you gotta get rid of them, because it's no good leaving it in the deep freeze for your mum to discover, now is it? Then I hear the best thing to do is feed them to pigs. You got to starve the pigs for a few days, then the sight of a chopped-up body will look like curry to a pisshead. You gotta shave the heads of your victims, and pull the teeth out for the sake of the piggies' digestion. You could do this afterwards, of course, but you don't want to go sievin' through pig shit, now do you? They will go through bone like butter. You need at least sixteen pigs to finish the job in one sitting, so be wary of any man who keeps a pig farm. They will go through a body that weighs 200 pounds in about eight minutes. That means that a single pig can consume two pounds of uncooked flesh every minute. Hence the expression, "as greedy as a pig". "

Proof

2006-09-12T23:32:00.000+02:00

".... Let X equal the quantity of all quantities of X. Let X equal the cold. It is cold in December. The months of cold equal November through February. There are four months of cold, and four of heat, leaving four months of indeterminate temperature. In February it snows. In March the Lake is a lake of ice. In September the students come back and the bookstores are full. Let X equal the month of full bookstores. The number of books approaches infinity as the number of months of cold approaches four. I will never be as cold now as I will in the future. The future of cold is infinite. The future of heat is the future of cold. The bookstores are infinite and so are never full except in September ...."

"10 things I hate about you"

2006-09-10T19:24:00.000+02:00

"....I hate the way you talk to me. And the way you cut your hair. I hate the way you drive my car. I hate it when you stare I hate your big dumb combat boots. And the way you read my mind. I hate you so much it makes me sick-- it even makes me rhyme. I hate the way you're always right. I hate it when you lie. I hate it when you make me laugh -- even worse when you make me cry. I hate it that you're not around. And the fact that you didnt call. But mostly I hate the way I don't hate you - - not even close, not even a little bit, not even at all....."

Next!

2006-09-05T10:39:00.000+02:00

Мастер и Маргарита од Михаил Афанасьевич Булгаков

2006-09-05T00:34:00.000+02:00

Мајсторот и Маргарита, напишана од еден од најистакнатите писатели на пост-револуционерна Русија, е сложен наратив низ која што се проткајуваат неколку приказни кои, земени како целина, се побунуваат против притисокот што општеството и бирократскиот апарат го вршеле врз авторот. Булгаков гледал на ова дело како на свое најдобро остварување и откако првичниот ракопис бил изгорен, и со тоа целосно уништен , тој продолжил да работи на него во подоцнежните години од својот живот. Последните ревизии на романот тој ги диктирал од својата смртна постела. Често поистоветувана со Фауст на Гете, Мајсторот и Маргарита се смета за ремек дело на руската литература.

Ова беше превод од некаде и тоа би било се! Најубаво е да не се знае ништо за книгава и да седнете да ја читате! Не ни погледнувајте на задната корица на која е напишан воведот или сижето! Тоа е обична глупост, само ја расипува целата атмосфера, открива работи предвреме, нешто што воопште не е идеја на овој роман. настаните се откриваат токму кога треба, ни порано ни подоцна! Ако се прашувам јас кориците треба да бидат празни, на нив само наслов и име и презиме на авторот! Ниту една ваква убава корица како погоре не е блиску до вистинската убавина на романов.

Можам само да кажам дека е вистинско ремек-дело! Ако Достоевски е мајстор на психолошкиот роман тогаш Булгаков е мајстор на сатирата и раскажувањето! Испреплетени бројни приказни, низ различни временски периоди,
огормен број на карактери.....а се е така кристално јасно, смешно, романтично, декадентно, разголено, сладострасно, страшно и што ти уште не! За сега, ова е мој роман број 1, дури и пред Парфем од Зискинд!

Кратка биографија на Булгаков на македонската Wikipedia.

Големото Читање

2006-08-31T18:56:00.000+02:00

Во 2003 година BBC организира анкета за да се дознае кои се најомилените и воопшто најчитаните книги во велика Британија. Целата таа кампања е наречена The Big Read и опфаќа емисии на кои се презентираат книги и кои се емитуваат од 18 Октомври до 13 Декември 2003. За целиот тој период се врши и гласање и тоа преку телефон, WEB и SMS.
По средувањето на резултатите се добива и официјалниот Британски топ 200 на најчитани книги. Првите 21 позиции од листата се следниве:

1. The Lord of the Rings, JRR Tolkien
2. Pride and Prejudice, Jane Austen
3. His Dark Materials, Philip Pullman
4. The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Douglas Adams
5. Harry Potter and the Goblet of Fire, JK Rowling
6. To Kill a Mockingbird, Harper Lee
7. Winnie the Pooh, AA Milne
8. Nineteen Eighty-Four, George Orwell
9. The Lion, the Witch and the Wardrobe, CS Lewis
10. Jane Eyre, Charlotte Brontë
11. Catch-22, Joseph Heller
12. Wuthering Heights, Emily Brontë
13. Birdsong, Sebastian Faulks
14. Rebecca, Daphne du Maurier
15. The Catcher in the Rye, JD Salinger
16. The Wind in the Willows, Kenneth Grahame
17. Great Expectations, Charles Dickens
18. Little Women, Louisa May Alcott
19. Captain Corelli's Mandolin, Louis de Bernieres
20. War and Peace, Leo Tolstoy
21. Gone with the Wind, Margaret Mitchell

Не навлегувам во тоа дали со заслуга или не сите се нашле таму и зашто некои што заслужуваат не се таму, всушност, што знам па јас! Поентата е самата иницијатива за промоција на читањето. Замислете, некој ви рекламира дека треба да читате. Не одредена книга, не од одредена издавачка куќа но ви го промовира самиот процес на читање. На прв поглед чудно но во денешно време сосема потребно. И не е само The Big Read, тука се и многу фондации и организации во UK со иста и единствена цел, да го натераат населението да чита. Такви се на пример BookTrust, The national Reading Campaign, The Reading Agency и многу други.

Се чудам колку ли луѓето читаат во Македонија?! Малку? Едно од мерилата ми е фактот што кога ќе седнам да читам во автобус сите ме гледаат како да сум излегол од патувачки циркус на изроди! Зарем се застанува со дневни весници и неделници и месечници?! Зарем читањето остана навика само на оние на кои им е професија и кои мораат да го праваат тоа. А најчесто на тие луѓе тоа им е професија затоа што не ги примиле на друг факултет(чест на исклучоците)! Зарем од толку различни изданија на дневните вести на ТВ и од толку посрани трач-блогови повеќе нема време за читање?!

А и што да се чита?! Литературата на македонски е нула! Американска белетристика, светски бестселери што зе забораваат за саат по крајот, шунд и се се сведува горе-доле на тоа. Исклучоци ми се Темплум, Слово, Култура што нудат квалитет и тоа по ОК цена! Табернакул и ТРИ знаат да издадат некој супер наслов и ОП ќе видиш цена +800 денари а книгата со картонски корици и рециклирана хартија. За квалитетот на преводите не ни навлегувам. Плус, (колку некој и да ги мрази) некои наслови што се сметаат за класици повеќе не се печатат, можат да се најдат само по библиотеки и тоа во полураспаднато издание. Епа од пост-модерна не се почнува!!

Значи, под долната црта за сума, додека западните земји даваат разно-разни иницјативи за поттик на читањето во Македонија штама. И некој да те боцне, да те натера, речиси и нема што да читаш.

За крај, резултатот од Das große Lesen во Германија:

The Lord of the Rings by J. R. R. Tolkien
Bible
The Pillars of the Earth by Ken Follett
Perfume by Patrick Süskind
The Little Prince by Antoine de Saint-Exupéry
Buddenbrooks by Thomas Mann
The Physician by Noah Gordon
The Alchemist by Paulo Coelho
Harry Potter and the Philosopher's Stone by J. K. Rowling
Pope Joan by Donna Cross
Inkheart by Cornelia Funke
Cross Stitch/Outlander by Diana Gabaldon
The House of the Spirits by Isabel Allende
The Reader by Bernhard Schlink
Faust by Johann Wolfgang von Goethe
The Shadow of the Wind by Carlos Ruiz Zafón
Pride and Prejudice by Jane Austen
The Name of the Rose by Umberto Eco
Angels and Demons by Dan Brown
Effie Briest by Theodor Fontane
Harry Potter and the Order of the Phoenix by J. K. Rowling

Разликите од британскиот топ 21 ми се накако, баш пријатни :)

An excerpt......

2006-08-28T23:31:00.000+02:00

[Monty standing in the men's bathroom, talking to himself in a mirror with a "FUCK YOU" written on it]

Well, fuck you, too. Fuck me, fuck you, fuck this whole city and everyone in it. Fuck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back. Fuck the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car. Get a fucking job! Fuck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores, stinking up my day. Terrorists in fucking training. SLOW THE FUCK DOWN! Fuck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35. Fuck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English? Fuck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin' and dealin' and schemin'. Go back where you fucking came from! Fuck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds! Fuck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gekko wannabe mother fuckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for FUCKING LIFE! You think Bush and Cheney didn't know about that shit? Give me a fucking break! Tyco! Worldcom! Fuck the Puerto Ricans. 20 to a car, swelling up the welfare rolls, worst fuckin' parade in the city. And don't even get me started on the Dom-in-i-cans, 'cause they make the Puerto Ricans look good. Fuck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their, Jason Giambi, Louisville slugger, baseball bats, trying to audition for the Sopranos. Fuck the Upper East Side wives with their Hermes scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You're not fooling anybody, sweetheart! Fuck the uptown brothers. They never pass the ball, they don't want to play defense, they take five steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the fuck on! Fuck the corrupt cops with their anus violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust! Fuck the priests who put their hands down some innocent child's pants. Fuck the church that protects them, delivering us into evil. And while you're at it, fuck JC! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in fuckin' Otisville, J! Fuck Osama Bin Laden, Al Qaeda, and backward-ass, cave-dwelling, fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fuel fire in hell. You towel headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass! Fuck Jacob Elinsky, whining malcontent. Fuck Francis Xavier Slaughtery my best friend, judging me while he stares at my girlfriend's ass. Fuck Naturelle Riviera, I gave her my trust and she stabbed me in the back, sold me up the river, fucking bitch. Fuck my father with his endless grief, standing behind that bar sipping on club sodas, selling whisky to firemen, cheering the Bronx bombers. Fuck this whole city and everyone in it. From the row-houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue, from the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park slope to the split-levels in Staten Island. Let an earthquake crumble it, let the fires rage, let it burn to fucking ash and then let the waters rise and submerge this whole rat-infested place.

No. No, fuck you, Montgomery Brogan. You had it all, and you threw it away, you dumb fuck!

Funeral by Arcade Fire

2006-08-27T09:22:00.000+02:00

За албумот: Првиот албум на канадскиот инди-рок бенд Arcade Fire, издаден на 14 септември 2004 од Merge Records. Номиниран за Греми во 2005 во категоријата Best Alternative Album, број 1 албум на 2004 според многу критичари, според некои албумот директно влегува во најдобрите албуми на декадава. Како што кажува и самиот наслов, албумот е пред се за смртта но и општо за загуба на важните работи во текот на сечиј живот и за несопирливиот тек на времето. Албумот има многу оркестрални елементи со голема употреба на жичани инструменти. И покрај тоа, жанровски сепак се држи во инди-рок категоријата.

Критики:

An emotionally wracked masterpiece, drawing on immaculate influences like the Pixies and Talking Heads while sounding distinctly original.
E! Online

Encompassing chamber pop melodies, angular art-rock, lavish orchestration and post-punk vocals, its sheer sonic size and ambition goes some way towards justifying the amount of gushing praise that's been heaped upon this album since its September release on Merge last year. The fact that the music is so paradoxically life-affirming and euphoric makes it much easier to write, what now feel like, trite hyperboles.
Drowned In Sound

So long as we're unable or unwilling to fully recognize the healing aspect of embracing honest emotion in popular music, we will always approach the sincerity of an album like Funeral from a clinical distance. Still, that it's so easy to embrace this album's operatic proclamation of love and redemption speaks to the scope of The Arcade Fire's vision.
Pitchfork

For those of us who still believe in music's power to redeem, 'Funeral' feels like detox, the most cathartic album of the year. [5 Mar 2005, p.49]
New Musical Express

Funeral aches with elegiac intensity.
Rolling Stone

Butler sings like Radiohead's Jonny Greenwood used to play, like a lion-tamer whose whip grows shorter with each and every lash. He can barely contain himself, and when he lets loose it's both melodic and primal, like Berlin-era Bowie or British Sea Power.
All Music Guide

IMHO: Налудничаво, убаво и неверојатно заразно. На прва не толку лесно за слушање поради многу чудниот звук, речиси експериментален и поради уште почуднипт вокал. Но откако еднаш ќе се навлезе во албумот, нема враќање назад. Текстовите се прекрасни, цели приказни, и тоа не какви било приказни, мрачни, тешки, не сосема нормални.......за среќа на крај секогаш со доза на оптимизам.

"And if the snow buries my,
my neighborhood.
And if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours,
yeah a tunnel from my window to yours.
You climb out the chimney
and meet me in the middle,
the middle of the town.
And since there's no one else around,
we let our hair grow long
and forget all we used to know,
then our skin gets thicker
from living out in the snow."

" All the neighbors are startin' up a fire,
burning all the old folks the witches and the liars.
My eyes are covered by the hands of my unborn kids,
but my heart keeps watchin'
through the skin of my eyelids. "

" If the children don't grow up,
our bodies get bigger but our hearts get torn up.
We're just a million little god's causin rain storms turnin' every good thing to
rust."

A different kind of a Method !!

2006-08-21T03:38:00.000+02:00

Од времето на big beat-от! Од перидот на The Prodigy и на Propellerheads! Од она убаво време кога растев и кога за прв пат купив компакт диск! Тогаш кога не сваќав дека првиот ќе биде и најдобриот компакт диск што сум го купил во мојот живот! Компилацијата Urbal Beats што беше обележје на своето време и причина за се она што го слушав години потоа!!! Во времето кога се играше и кога се правеше музика на која навистина може да се збесне!!! Од некогаш кога турбофолкерот на трансот Tiesto не постоеше! Кога house-от не ги утупуваше работите!
Пред да се запознаам со нешто што се вика рок и алтернатива, пред тие депресивни текстови на светот да му дадат некоја посива боја! Од тоа време ви го претставувам првиот албум од култнотo американско дуо издаден на 26ти август 1997, Vegas by Crystal Method

Најди го некаде албумов и Start Tripping like I do! Be a High Roller со Cherry Twist во рака, и запомни, секогаш Keep Hope Alive затоа што таа секогаш is Comin' back оставајќи зад себе Vapor Trail од среќа! Знам дека си Jaded, знам дека She's your pusher и дека воопшто не е лесно! Но Now is the time, исфрли го тој Bad Stone од твојата душа и наједноставно................... GET BUSY CHILD!!!!!!!!!!!

За слушање во наредниот период

2006-08-19T14:16:00.000+02:00

'Победници' од претходната петорка албуми за слушање се The Wood Brothers - Ways Not To Lose и Camera Obscura - Lets Get Out Of This Country. Дефинитивно нема уште долго време да престанам да ги слушам, едноставно не здосадуваат. Lets Get Out Of This Country сигурно ќе се бори за најдобар албум оваа година.

Во наредниов период (иако без голем оптимизам) ќе слушам:

Das Parfum - Patrick Süskind

2006-08-13T11:20:00.000+02:00

За книгата: Новела од германскиот пистаел Патрик Зискинд, издадена за прв пат во 1985 во Германија. Дејствието на книгата го опфаќа животниот тек на Жан Баптист Гренуј. Роден без никаков мирис, некаде во 18тиот век во франција, сосема поразличен од сите луѓе Гренуј го живее својот живот очајно трудејќи се да се вклопи. Притоа, неговото натприродно развиено сетило за мирис го води низ својот животен пат. Книгата изобилува со хорор елементи. Но не страшни хорор елемнти, но во буквална смисла на зборот, ужасни, случки кои што се косат со секојдневието, со реалното, со разумното. Сепак, оваа книга е хронологија на низа злосторства па такви елементи се речиси и неизбежни.

На една од официјалните топ листи на најчитани книги во Германија на сите времиња, Парфем се најде во првите 5.

Филмската адаптација на Парфем е во пост-продукција и треба да влезе во кино саливе подоцна годинава. Филмот ќе го носи истиот наслов како и книгата, режијата е на Tom Tykwer (Run Lola Run) а главните улоги ќе ги толкуваат Ben Whishaw, Rachel Hard-Wood, Alan Rickman и Dustin Hoffman.

Песната Scentless Apprentice од албумот In Utero на Nirvana е инспирирана токму од оваа книга која му била најомилен роман на Kurt Cobain.

Критики:

Born without a smell of his own but endowed with an extraordinary sense of smell, Grenouille becomes obsessed with procuring the perfect scent that will make him fully human. With brilliant narrative skill Susskind exposes the dark underside of the society through which Grenouille moves and explores the disquieting inner universe of this singularly possessed man. The translation is superb
Library Journal

This is a classic tale, written with such emotion and quality that you find yourself drawn into that world.
The characters are startlingly real, the plot emotive and the conclusion macabre.
This novel had everything...
amazon.com user

The novel twists and turns as it plunges further into the depths of darkness and depravity, the reader is lead on a journey from which it is impossible to return, and with a descriptive quality so tangible, that you find yourself raising your head to sniff the air, the cloying reek of Paris hanging heavy above you.
booksiloved.com

I have to say that although I cannot say that I really enjoyed this book, it did hold a weird kind of fascination for me, and has left quite an impression. It is not a nice story but is very evocative, the descriptions are vivid and the story compelling, and although it is not something that I would recommend lightly, I might suggest it to someone, someday…
booklore.co.uk

While Perfume for the most part stays well within the realm of plausibility, the conclusion of the novel is something of a mess. The ultimate resolution of Grenouille's search for the world's perfect perfume is almost ludicrous; but, within the tone of the novel as a whole, it almost makes sense. And Grenouille's final scene, which closes the novel, takes a turn for the macabre that again skirts the edge of believability. My guess is that one's perception of the conclusions will depend on one's tastes; I myself found the ending a little strained, but it is, I suppose, an appropriate conclusion for a curious little novel.

Perfume is, alas, never exciting. But that's not the point: the novel is about obsession and smell, and Suskind manages to pull off both with aplomb.

scwu.com/bookreviews/

IMHO: Откако ја прочитав книгава (за некој ден или два, во сред сесија) неможев да се совземам некоја недела дена и паднав на испит или два....и ич не ми е гајле зашто ова е една од најдобрите книги што ги имам прочитано. Приказната, симболичноста, длабочината, мајсторството на Зискинд се едноставно најдобри! Парфем има една од најдобрите приказни до сега напишани и дефинитивно го има најлудиот крај напишан досега. Задолжителна литература за они што немаат толку слабо срце :)

Nirvana - Scentless Apprentice
Like most babies smell like butter
His smell smelled like no other
He was born scentless and senseless
He was born a scentless apprentice

Go away - get away, get a-way

Every wet nurse refused to feed him
Electrolytes smell like semen
I promise not to sell your perfumed secrets
There are countless formulas for pressing flowers

Go away - get away, get a-way

I lie in the soll and fertilize mushrooms
Leaking out gas fumes are made into perfume
You can't fire me because I quit!
Throw me in the fire and I won't throw a fit

Go away - get away, get away, get away, get away, get away, get a-way

За слушање во наредниот период

2006-08-12T11:19:00.000+02:00

The Virgin Suicides (soundtrack) by Air

2006-08-10T12:04:00.000+02:00

За албумот: Soundtrack албум од француското дуо Air направен за истоимениот филм, The Virgin Suicides. Издаден 28 февруари 2000 од Virgin Records

Критикит: Главно критиките се вртат околу една главна поента, не е добар како другите албуми на Air но сепак е солидно изработен албум кој не отстапува од нивниот стил.

A mesmerizing 13-track suite that ebbs and flows with a continuous hallucinatory lushness from start to finish.
Wall of Sound

Air's score darkens their brand of soft, introspective melodies with wavering pianos, funereal organs, and disembodied synth loops, and the resulting soundscapes often have a spacey, Pink Floyd-ish quality.
CDNow

Of course, The Virgin Suicides has its dry moments, but surprisingly, they're few and far between. For the most part, the album showcases Godin and Dunckel's dramatically improved songwriting skills.
Pitchfork

The album is exceedingly strange yet scrupulously crafted and intelligent. Chances are that Air, as they fashioned this fetching and jejune and weirdly disturbing score, were also having a small laugh.
Rolling Stone

The Virgin Suicides score comes on like Pink Floyd without the bombast, or Twin Peaks without the awkward goofiness and desktop production. [#26, p.50]
Resonance

IMHO: Мојот најомилен soundtrack и еден од моите најомилени албуми. Сите песни од албумот се некако суреални, преминува низ тебе како сон, како халуцинација. Со промени на темпо токму на вистинските моменти, албумов се слуша песна по песна без промени на редослед на траките. Така остварува едно целосно патување, бавно но неверојатно силно. Заедно со филмот прави една целина која е појака, ми се чини, од кој било друг албум! Успева да ја пренесе својата меланхолична порака и низ самата музика и низ текстовите, кои иако ги има малку се неверојатно силни. Првата трака, Playground love, е ремек дело само по себе. Прави да се наежам кога и да ја чујам.
Мала препорака, гледајте го филмот па потоа преслушувајте го албумот. Така доживувањето е поцеловито.

I’m a high school lover, and you’re my favorite flavor
Love is all, all my soul
You’re my playground love

Yet my hands are shaking
I feel my body remains, themes no matter, I’m on fire
On the playground, love.

You’re the piece of gold the flushes all my soul.
Extra time, on the ground.
You’re my playground love.

Anytime, anyway,
You’re my playground love.

The Forgotten Arm by Aimee Mann

2006-08-08T16:12:00.000+02:00

За албумот: Последниот албум на Aimee Mann, американска рок кантавторка со долга, плодна и успешна кариера. Издаден е 2005 од издавачката куќа Superego Records. Претставува еден концептуален албум, кој низ песните проследува дел од животот на двајца ликови со испреплетени судбини. Бивш боксер, виетнамски ветеран и неговата white-trash девојка. Жанровски може да се окарактеризира како рок албум со благи примеси на поп-рок.

Критики: Солидни! Познавачите на Aimee Mann кажуваат дека повторно е солидна и дека после толку години не успева да разочара. Има и негативни критики но се сепак ретки.

It's her darkest and most complex record to date, an examination of the centripetal destruction that consumes lives at the point of no return.
PopMatters

Songs unfold as complex relationships, with attendant euphoria, doubt and internal demons. [May 2005, p.112]                                       

    Uncut

Forgotten Arm still sounds like Aimee Mann. And that's not a bad thing. [29 Apr 2005, p.147]
    Entertainment Weekly

Enough bending guitar licks to satisfy the yuppiest of thirtysomething businessmen and enough mellow ballads to satisfy your Dixie Chicks-loving mom.
    Prefix Magazine

The syncopated, bluesy melodies and strong ensemble of musicians make for a polished effort, and Mann’s gimlet eye doesn’t miss much--from the seductive pain of addiction, bout-induced memory loss, and finally to the inevitable discussion about having (or not) a baby. If indigo is the mood for most of Mann's work, then The Forgotten Arm may be closer to lavender, given the seasoned humor and perspective evident in standout tracks such as "That's How I Knew This Story Would Break My Heart" and "She Really Wants You." This one's a keeper.
    Amazon.com

Unfortunately, this straightforward approach also reveals how straight-up dull Mann's country-tinged songs can be.                                  
    E! Online

IMHO: Рок? Алтернатива? Блуз? Со примеси на кантри и поп? Зарем е важно кога е направено од душа, кога е квалитетно и кога звучи толку добро?! Ова е еден од албумите што сакаш да го слушаш од почеток до крај, без пауза, со целосно уживање. Не се издвојуваат посебни песни, ова е една целина, вињети од еден живот, приказна за радост и тага и болка и пропаст и издигнување. Таква е и музиката. На моменти депресивна на моменти толку радосна. Создадена за секое годишно време за било кој дел од денот. Гласот на Mann е нежен а сепак толку моќен, англичаните би рекле 'so so soothing' !

Сигурно не би се сместил ни во вашите топ 50 албуми но секако вреди да се чуе поради убавината на добриот и искрен музички израз.

"The king of the jailhouse
And the queen of the road
Think sharing the burden will lighten the load
So they pack up their troubles
In an old Cadillac
That's her in the mirror,
asleep in the back"
-------------------------------------------------------
"Packing up your old apartment
Sealing up another box
Wondering what made you choose her
And moving house when you're a stoner
Everything you come across
Makes you feel like such a loser"
--------------------------------------------------------
"And we drove to the ferry
Like the cat and canary
I said, "Baby, it's scary
When it's so beautiful""

Kinky by Kinky

2006-08-07T21:43:00.000+02:00

За албумот: Деби албум на мексиканската група Kinky. Издаден е на 26 март 2002 под заштитното име на издавачката куќа Nettwerk. Албумот негува повеќе музички стилови, од рок и елктро-поп па се до традиционална Латино музика. Продуцент на албумот е Chris Allison, продуцентот на Coldplay.

Критики: Добива феноменални критики пред се од слушаттелите но и од реномирани музички критичари по разни светски музички магазини. На amazon.com речиси и да не добива под 5 ѕвездички . На кратко што се кажува за албумов:

Brilliantly combining Spanish dialogue and hauntingly serene vocals with conga, timbales, accordion, cheesy organ, and funky guitar, Kinky intertwines it all with coiling bass, mad samples, and sexy synthetic grooves.
Launch.com

Think the Chemical Brothers meet Flaco Jiminez and you'll get the idea. [Jan 2003, p.119]
Uncut

With a thick strain of the DJ humor found in the music of De La Soul and Daft Punk, Kinky know no borders, slapping Mexican norteno with techno until it sounds like neither. [Apr/May 2002, p.114]
Blender

Consistent and cleanly sexy stuff.
Playlouder

IMHO: Прекрасно, весело, игриво и стварно ептен sexy. Ваков звук досега никој нема произведено, и квалитетно и оригинално. По 4 години и незнам колку преслушувања сеуште ми нема здосадено албумов! Вреди да се чуе по секоја цена.

Bernhard Schlink, Der Vorleser

2006-08-06T14:04:00.000+02:00

За книгата: Насловот на македонското издание (Или-Или, 2005) е "Читачот". Издадена е за прв пат во Швајцарија во 1995. Четврто дело на германскиот правник и историчар Bernhard Schlink. Книгата е повеќе пати наградувана и е една од најчитаните книги во САД, Германија и пошироко во светот. Дејствието на книгата се случува во поствоена Германиј. Го прати животот на едно 15 годишно момче, од почетокот на неговата љубовна врска со дваесетина (можеби и повеќе) години од него постара жена па се до самиот крај на таа афера многу години потоа. Паралелно обработува две проблематики.
* Созревањето на главната личност, и емотивно и сексуално
* Проблемите на поствоена Германија. Надминувањето на белезите од сите
_ извршени злосторства во текот на војната. Казнување на воените
_ злосторници. Сето тоа со акцент на холокаустот и случувањата во _ концентрационите логори.

Критики: Критиките пред се се позитивни. Од таму и читаноста и бараноста на оваа книга, преведена е на дури 25 јазици. Постојат одредени контраверзни моменти што се провлекуваат низ целата книга за која спорат критичарите но премногу го откриваат дејствието за да ги наведам тука. За оние кои сакаат да прочитаат нешто поподробно: http://books.guardian.co.uk/departments/generalfiction/story/0,,647221,00.html

IMHO: Шлинк својата пишувачка кариера ја почнува со крими романи. Се чини дека до одредени елемнти од тој жанр црвсто се држи и во овој роман. Не станува збор за случаите и редењето на дејствијата но за тоа како се презентирани на читателот. Како да се држи до оној hard-boiled начин на пишување, пред се препознатлив во делата на Dashiell Hammett. Пишувана е во прво лице но со некако индиферентен став кон сето она што се случува. Пристапот кон некои навистина морално контраверзни настани и претставено навистина со 'мирна душа', речиси без емоции. Тој момент навистина не ми се допаадна.
На некои моменти посветува многу внимание, додека пак за некои навистина битни моменти во животот на секој човек оди на fast-forward!
Сепак, за овие аспекти има еден многу важен момент. Во книгата, главната личност ја обвинува авторката на една книга за холокаустот за рамнодушност кон работите што ги пишувала т.е за она што јас го обвинувам Шлинк. Па од тука се наметнува прашањето, дали можеби сосема свесно кон проблематиките Шлинк пристапува речиси рамнодушно?! Доколку е така, романов добива една многу поконтраверзна димензија!

Извадок од "Читачот", моментот кога главниот лик зборува против погоре наведената книга за холокаустот:

"...самата книга ја создава таа дистанца. Не повикува на поистоветување, ниеден лик не е претставен како симпатичен, дури ни мајката и ќерката, ниту пак тие со кои ја деле судбината во различните логори, и во Аушвиц и кај Краков. Дури ниту најстарите во бараките, надзорничките и чуварите, немаа посебен лик или облик за да може човек да заземе некаков став кон нив, да ги окарактезира како подобри или полоши во однос на другите. Во неа диши задушеноста....."

(како да пишувал критика за "Читачот")

Half a Life by V.S. Naipaul

2006-08-05T00:00:00.000+02:00

Книга од признат британски автор од индиско потекло, добитник на нобелова награда. Биографска книга во која главниот лик е во потрага по себеспознавање. Патешествите
преку Индија и Англија се до пространствата на колонијална Африка. Писателот претставува голема палета на ликови со секаква расна, верска, етничка и класна позадина. Се на се, собира прилично добрикр итики и од литературни критичари и од читатели. За мене, книгава е страшно досадна.
Еднолична без хумор и без возбудувања. Без пресврти, или ако веќе треба да се случи некој ти се најавува постепено некои 20 страни наназад. Дури писателот како и да не ја следи основната структура на еден роман. Книгата е во едно исто темпо од почетокот до самиот крај. Книгава има и македонско издание, издавачка куќа Слово, 2002 година.

Leaders of the Free World by Elbow

2006-08-01T20:21:00.000+02:00

Прекрасен звук. Прекрасна музика. Брит-Инди-Рок совршенство. Вокал кој не се раѓа два пати. Музичари кои на живите свирки се толку добри што сите мислат дека свират на плејбек. Текстовите се полни со чуства, но некако скриени, фино исфилувани и силно евокативни. Ова е третиот по ред албум на една од најпотценетите британски бендови Elbow, бенд кој по својот квалитет лесно би можел да се најде во британскио топ 10 на сите времиња. Можеби малку заличуваат на Coldplay можеби малку и на Travis но сепак тоа само на прво слушање. Подоцна сваќате дека се далеку подобри од сите нив.

" I'm sick of working for a living
I'm just ticking off the days till I die
Oh, I miss you Louise, yeah...
And the sickest little pleasures keep me going in between pulling teeth "

" Drinking
In order to feel
Thinking
Reinventing the wheel
Kicking up mischief and feeding the fire
Kicking up mischief and walking the wire

Little fish you count for nothing
Do your thing until you die
Keep your powder dry
In order and line"